حرم زاده موسی به طبس چون باغ جنت دیدنی است

عطر زهرا دارد و مانند گل بوییدنی است

تا زعمرت فرصتی باقی است به پابوسش بیا

حاصل این بذر درفردای محشر چیدنی است

میقات الرضا به بقای متبركی كه كمتر از پنج كیلومتر با جاده ی اصلی مشهد الرضا فاصله دارند اطلاق می گردد؛ این بقای متبرك همواره میزبان خیل عظیم عاشقان و ارادتمندان به خاندان عصمت و طهارت و منتصبین به آن بزرگواران بوده است.

با توجه به توصیه های اكید مراجع عظام تقلید بر زیارت این بزرگواران و اقدامات موثری كه در این سالهای اخیر برای معرفی هر چه بهتر این بقای متبرك صورت گرفته است بر خیل زائران آنها افزوده شده است.

در واقع زائران امام رضا (ع) با زیارت این بقای متبرك در راه مشهد خود را آماده زیارت سلطان علی بن موسی الرضا (ع) می نمایند.

در سراسر این بقای متبرك ردپای زائران نمایان می باشدو خاك پای این عزیزان در تمامی بقاع متبركی كه در جاده ی مشهد الرضا، نگین ایران وجود دارد پدیدار می باشد.

آری گویا تقدیر این می باشد كه برای كسب معرفت امام رضا (ع) ابتدا باید به معرفت این امام زادگان متبرك دست یافت و از جاده ی این بزرگواران به جاده ی اصلی ولایت انیس النفوس رسید.

چند روز به تمیز کردن اتاقم سرگرم بودم. یک عالمه کاغذ از کمدم بیرون ریخته بودم. تصمیم داشتم همه را دور بریزم، ولی نمی‌توانستم، نوشته‌ها، خاطرات و یادگاری‌های دوران مدرسه را از خودم دور كنم. نمی‌دانم چرا چند روز است منتظر خبر خاصی هستم. گاهی حسی شبیه این روزها دست از سرم بر نمی‌دارد. این جور وقت‌ها منتظرم تا نشانه‌ای خاص برایم بفرستی.
مامان مي‌گفت: امسال میلاد، یگانه و نازنین کوچولو کلاس اولی‌اند. سرم را بالا مي‌گیرم. میلاد، یگانه و نازنین به نظر من هنوز هم همان دختر و پسر کوچولوهايي هستند که نمي‌توانند راه بروند و چند قدم نرفته، مي‌افتند. حالا مي‌خواهند بروند پشت نیمکت‌های کلاس. یادم آمد بوی مهر مشهد را هوایی‌تر کرده. یکی مي‌گوید: مستقیم حرم. در که باز مي‌شود، مي‌نشینم و از پنجره ماشین، داخل خيابان را مي‌پايم.
برای چند دقیقه به آسمان چشم مي‌دوزم. چند لکه سفید ابر و یک عالمه آبی در نگاهم مي‌نشیند. به حرم که مي‌رسیم، بچه‌ها قاب ورودی‌ها را پر کرده‌اند. دست چند نفری‌شان قاصدک‌هایی است با لبخندهای خاص، میلاد دست‌هایش را بالا گرفته و دعا مي‌خواند. این را ازحرکت لب‌هایش مي‌شود فهميد.
پای ورودی‌ها جای سوزن انداختن نیست. سحر یکریز حرف مي‌زند. مائده مانده است قاصدک انتخاب کند یا بادبادک و فرشته و نازنین مي‌خواهند تا در‌های آسمان بسته نشده، پیغامي ‌برای خدا بفرستند تا کمکشان کند آدم کوچک‌های خوبی شوند.
میلاد که کوله‌پشتی‌اش را توی دستش گرفته، برایم از دور دست تکان مي‌دهد و مي‌گوید: «من فقط مي‌خوام به گنبد امام رضا(ع) نگاه کنم. اون وقت اون همه چیزو مي‌فهمه.» او خیلی خوشحال است كه دارد به مدرسه مي‌رود و حالا آمده است حرم.
ذهنم پر از سئوال است. چقدر قشنگ مي‌شد اگر تو جواب‌هایم را با قاصدک‌ها مي‌فرستادی و من با قاصدک همین بچه‌ها مي‌توانستم حرف‌هایم را به تو برسانم. چند قاصدک افتاده است پایین. بچه‌ها حالا رسیده‌اند صحن جمهوری، پشت پنجره. حالا همه گل‌هایشان را مي‌گذارند پشت پنجره تو. احساس مي‌کنم چیزی راه گلویم را بسته است.
وقتی بچه‌ها از زیر قرآن‌ها ی کوچک رد مي‌شوند، من قرآن گشوده را روی چشم‌هایم مي‌گذارم و دست‌هايم را بالا مي‌گيرم.
من آدم خیلی خودخواهی هستم. این را همیشه گفته‌ام. تو را و تمام آرزو‌ها را برا ی خودم مي‌خواهم. نگاه مي‌کنم همه در حال دعا خواندن هستند. میلاد مي‌گوید برای مامان و بابا دعا مي‌کند. نسرین هم همین دعا را دارد. بچه‌های دیگر هم.
تو خودت صلاح همه را مي‌دانی تو مي‌توانی برای سرنوشت ما پیش خدا دعا کنی. مي‌دانم، وقتی این همه صدا و آرزو به تو مي‌رسند، صدا کردنت فایده‌ای ندارد.

قسم به کلمه که از آن زاده شدم، قسم به صبحگاه، آنگاه که رو به سوی خورشید پرواز می‌کنم، قسم به شکوفه‌ها و شاپرکها و قاصدکهایی که از خراسان برایم خبر می‌آورند و بهارم را معنا می‌کنند؛ که در شوق وصال می‌سوزم و می‌گدازم و شبم سحر نمی شود.

این شب سحر نمی شود تا ذره ذره جان دادنم را ببیند. کلید در صبح را در کدام چاه بجویم، آفتاب را از پشت کدام کوه بیرون بکشم تا ساعاتم بگذرد و سرو سینه کنده بدوم تا پای آن پرنده آهنین و دست به دامن مشتی آهن بشوم که مرا امروز شما به مرادم می‌رسانید یا نه ؟خسته‌ام! خسته جان ترم از آن که این راه را یک ماهه بپیمایم ما زادگان عصر سنگ و سیمان و ماشین، بی‌خردان عصر سکون و سکوتیم و توان پیمودن نداریم و ما را ببخش در این عجله ای که نوشیدن جرعه‌ای از جام حضور را می‌طلبیم. بالهایمان را گرفته‌اند و بال عاریتی آهنی داده اند. سنگین شده‌ایم ولی هنوز می‌به پیمانه را پیمودنی جانانه می‌خواهیم.می خواهیم تو را از نزدیک ببینیم و عطش این خواهش دارد ما را می‌کشد.جرعه‌ای باش در پیمانه نگاهمان و سیراب حضورمان کن در گوشه ای دور از حضور دیگران و اغیار و بگذار در برق آیینه های تالارهایی کور شویم که کرور کرور آدم برای بینا شدن روزنه قلبشان می‌آیند و نبینیم الا تو را و خوبی‌ها را و خدا را.

از نخستین کسانی که در پزشکی کتاب نوشته،امام علی بن موسی الرضا(ع) است. امام وقتی به سوی توس مي‌آمد، مدتي در نيشابور ماند. در مجلس مأمون با جماعتی از فلاسفه و پزشکان چون یوحنا بن ماسویه و جبرئیل بن یخشوع و ابن بهله هندی و دیگر کسان، سخن از طب به میان آمد. مأمون در این باره از امام پرسش کرد. حضرت فرمود: برای من به مرور زمان تجربیاتی حاصل گشته که آن را برای امیر مي‌نویسم. حضرت، کتابی را درباره امور پزشکی نوشت و برای او فرستاد و مأمون دستور داد آن را با طلا بنویسند. و به همين دليل اين كتاب به رساله ذهبیه معروف گردید. شیخ طوسی در فهرست ترجمه محمدبن حسن‌بن جمهور بصری، از اين كتاب یادكرده است. علامه مجلسی هم همه آن رساله را در بحار: ج 59، ص 356 - 306 در 50 صفحه نقل كرده و در آخر فرموده: «ابومحمد حسن قمي‌گوید: چون این رساله به دست مامون رسید، آن‌را خواند و شاد شد و گفت: با آب طلا نوشته شود و به رساله ذهبیه مسمي ‌گردید.» قابل یادآوری است که تاكنون بیش از 10جلد کتاب به‌صورت شرح و ترجمه درباره این رساله منتشر شده است.