بر آستان مکارم اخلاقي امام ايستاده‌ايم، که سومين «علي» از دودمان رسالت و شجرة امامت است.

بزرگواري و کريمي که ساية رأفت و رحمتش همه را فراگرفته است.

دوست و دشمن، دور و نزديک، به جلالت شأن و عظمت شخصيت و کرامت و بزرگواري او واقف و معترفند.

به نقل فيض کاشاني:

«مناقبش والا، صفات شريفش درخشان، مکارمش حاتم گون، طبيعت و سرشتش اخزمي[1]، اخلاقش عربي، نفس شريفش هاشمي، تبار ارجمندش نبوي است، از مزاياي او هرچه برشمارند، بزرگ تر از آن است و از مناقبش هرچه گويند والاتر از آن است.»[2]

مکارم و مناقب آن حضرت، فراتر از آن است که در اين مختصر بگنجد. آنچه در اين نوشتار عرضه مي‌شود، نمونه‌هايي از سيرة اخلاقي آن امام است که مي‌تواند براي همگان به صورت يک «الگو» باشد.

محمدعلي فرخي هستم خدمتگزار آستانه مقدسه حضرت معصومه(س). حدود سي سال است اين افتخار نصيبم شده است. اهل روستاي نورعلي بيك ساوه هستم. چهار ساله بودم كه پدرم را از دست دادم. چند سال بعد به علت گرفتاري و مشكلات همراه با مادر و سه خواهرم براي سكونت به قم آمديم. در قم مشغول كشاورزي شدم. گاهي هم بنايي مي كردم. تا اينكه لطف خدا شامل حال مادرم شد و مقدمات سفرش به كربلاي معلّي فراهم آمد. قبل از سفر پيش مادرم رفتم و از او تقاضايي كردم و گفتم:

ـ مادر، ان شاءاللّه بار اول كه به زيارت امام حسين(ع) مشرف شدي مرا از دعاي خير فراموش نكن چون پاي منبر شنيده ام امام صادق(ع) فرموده هر دعايي زير بارگاه جدّم امام حسين(ع) اجابت مي شود.

اشك در چشمان مادرم حلقه زد و گفت:

ـ باشه محمدعلي حتما دعا مي كنم!

مادرم عازم زيارت عتبات عاليات شد. چند شب بعد عيالم در خواب ديد در حرم حضرت معصومه(س) به بي بي سلام كرده و آن حضرت هم جوابش را داده؛ خواب را كه برايم تعريف كرد از خوشحالي نمي دانستم چه كار كنم. فرداي آن شب حاج سيد كمال تحويلدار خدابيامرز را در كوچه ملك صادقي ديدم به طرفم آمد و گفت:

 یکى از برجسته‏ ترین فضایل امام رضا (ع)، سیره عبادی آن حضرت در طول حیات مبارکش است.

آیت الله وجید خراسانی درباره عظمت زیارت امام رضا (ع) و نعمت همجواری با این امام همام می گوید: اولاً مردمي مستغرق‌اند در نعمتي كه ارزش آن نعمت را نمي‌دانند ؛ قضايا سه قسم است : يك قسم قضايايي است كه هم قابل درك است و هم قابل بيان ، هم مي‌شود فهميد ، هم مي‌شود فهميده را مبيّن كرد ؛ يك قسم از قضاياست كه فهميدني است ، امّا بيان قاصر است ؛ قسم سوم قسمي است كه نه قابل ادراك است و نه قابل بيان ؛

جوار امام هشتم عليّ بن موسی (علیه السلام ) نه قابل درك است ، نه قابل وصف است . من خودم هر وقت متذكّر اين حديث مي‌شوم متحيّرم ! اولاً: حديث صحيح السند ، آن هم به تصحيح قُدما . از جهت رجالي تصحيح سند در مقام فقاهت ، امر لازمي است ؛ تارة تصحيح از متأخّرين است ، مثل : وحيد بهبهاني ، علامه مجلسي ، مير داماد . . . امّا تارة صحّت سند از طريق تصحيح و توثيق قدماست ، مثل : نجاشي ، شيخ الطائفه، شيخ طوسي ؛ اين حديث از جهت فقهي ، حدّي دارد كه مثل شيخ انصاري درك مي‌كند .

دو احتياط در دين براي فقهاي عظام هست : يكي احتياط اصولي ، يكي احتياط فقهي ؛ بحث در اين‌ها ، فوق اين مجلس است ، فقط مقدّمه‌اي است براي درك اين حديث . صحّت سند اين روايت به حدّي است كه فقيهي مثل شيخ انصاري كه مجسّمه‌ي احتياط در فتواست ، با آن سعه‌ي علم، به اين سند دست از احتياط بر مي‌دارد و فتواي قاطع مي‌دهد. حديث ، يك چنين حديثي است ! رجال حديث همه موثّق‌اند به توثيق شيخ و نجاشي ؛ علاوه ، راوي حديث از اصحاب اجماع است؛ ممّن اجمعت العصابه علی تصحيح ما يصحّ عنهم ! حديث ، چنين حديثي است ؛ آن وقت ، بَزَنطي كه از اعلام طائفه است ، مخاطب در اين روايت است .