آرام مي شود دل بي تابم، وقتي سوي سراي تو مي آيد
با هر نفس که مي کشم از هر سو عطر خوش هواي تو مي آيد
بي شک در اين ديار، شب از چشمت، رو به نماز نيمه شب آورده است
بي شک سپيده حمد و ثناگويان هر صبح پا به پاي تو مي آيد
جان مي دهد سکوت نگاهم را در من هواي شوق تو مي پيچد
اين است عطر ساده دلخواهي کز صحن آشناي تو مي آيد
پر مي شود دو چشم پر از شورم در من دويده رگ به رگ احساست
بي تاب مي شوم چه کنم وقتي از هر طرف صداي تو مي آيد
پنهان نکرد چادرم از چشمت، شوق دلم و دست نيازم را
پيک اجابت است که مي بينم از سمت دلگشاي تو مي آيد

ماه در حوض بزرگ کاشي است
آب، آيينه مهتاب شده
ماه مهمان قشنگ حوض است
حوض بيچاره دلش آب شده
چشم من منتظر خورشيد است
پيک خورشيد، سپيده پيداست
از حرم بانگ اذان مي آيد
آه! اين منظره خيلي زيباست!
کفتري از سر گنبد برخاست
بق بقو کرد و به پرواز آمد
همرهش مرغ نگاه من هم
رفت و يک بار دگر باز آمد
مرغ بي تاب نگاهم اکنون
بر سر گنبد پاک آقاست
چشمهايم به دلم مي گويد
راستي گنبد آقا زيباست!
از حرم، از در و ديوار، اين جا
بوي جانبخش دعا مي آيد
مثل بوي خوش گلها در باغ
همه جا بوي رضا مي آيد

یا رضا یا بن علی و مصطفا

تا شود جانم به پای تو فدا

قلب ما را شاد کردی زین شفا

تا کلام حکمتت رَد به صدا

سرمه چشمم کنم چون توتیا

می رود به قلب من یاد شما

از شمیم پرچم سلطان طوس

می رسد بوی نسیم کربلا

یا رضا دارم به درگاه خدا

مهر تو در سینه ام مشکل گشا

یا رضا گریه کنم به پای تو

تو همای رحمتی چون مرتضی

یا رضا گنبد تو سقف بهشت

زائرند تو عرش تو فرشته ها

شعری از حسین مظاهری کلهرودی

از برکت دعای تو باران گرفته است

یک شهر مرده با نفست جان گرفته است

بوی بهشت گمشده از توس می وزد

یانه هوای توست که جریان گرفته است

ار آن زمان که توس تو را در بغل گرفت

عالم به دل هوای خراسان گرفته است

در من طلوع کرده ای  ای آفتاب شرق

این قصه به نام تو پایان گرفته است

وقتي که شط حادثه مي جوشيد
دريا هزار باديه را نوشيد
حوا سکوت کرد و فرو مي ريخت
مريم شکست و رخت عزا پوشيد
بانوي رنج هاي اساطيري
رؤياي بال هاي کسي را ديد
رؤياي بال هاي کسي را که
از آسمان ستاره برايش چيد
از فرط شرم حضرت عزراييل
در آسمان نشسته و مي گرييد
آتش گرفت سبزي پروازش
تا مي گذشت از گذر خورشيد
در کوي و بام خانه او مي گشت
چون يک خيال، روشن پرترديد
تا عاقبت نسيم پر از آزرم
در لحظه هاي ساکت او پيچيد
مانده است سرد و ساکت و بي حاصل
دنيا هزار مرتبه بي خورشيد

محبوبه زارعي

مصطفي محدثي خراساني

نگاهت،
صفابخش آيينه،
روشن تر از افق مهرباني است
و تنها سخاوت دستهاي توست،
خاطره اي از بخشندگي ابر،
بر سبزه زارهاي تشنه باران!
قلب تو
بستر نور است و روشني
خورشيد بر کرامت تو رشک مي برد
اي امام هشتم ايمان!
همواره در دل و جان هاي ما بمان