از نم‌نم باران چشم‌هاي عاشقانت مي‌شود فهميد كه به پابوست نزديك مي‌شويم. دلم مثل هميشه زودتر از خودم به زيارتت مي‌رود و در هوايت نفس مي‌كشد و پاهايم عاشق قدم زدن روي سنگ‌هاي حرمت است. ميهمان‌هايت هميشه زيادند. مي‌گويند: خيلي ميهمان‌نوازي. چشمم كه به گلدسته‌هايت مي‌افتد، بي‌اختيار بغض مي‌شوم. دلم با كبوترهايت در آسمان آبي روي سقاخانه طلايي‌ات پر مي‌كشد. قدم به قدم حرمت بوي اميد و عشق را مي‌دهد و توصيف حال و هواي عاشقانت در لحظه وصال غيرممكن است. از جاي‌جاي دنيا ميهمان ‌داري. وقتي دستشان به ضريحت گره مي‌خورد، بي‌اختيار اشك‌هايشان مي‌ريزد. تو تنها همدم دل‌هاي عاشقاني! درددل همه را مي‌داني و مي‌بيني و از حلقه‌هاي اشك‌هاشان مي‌فهمي كه درون قلب‌هاي خسته شان چه مي‌گذرد؟
آن گاه ضامن مي‌شوي بر تمام آهوان سرگردان، اميد مي‌شوي در دل‌ها و شفا مي‌شوي تمام بيماران را. در همين هنگام صداي نقاره‌خانه بر تمام خانه‌ات و در ديوارهاي طلايي‌اش طنين‌انداز مي‌شود. دلم متلاطم مي‌شود و باز آرام مي‌گيرد. بغض‌ها مي‌شكنند. چشم‌ها منتظرند تا اشك‌هايشان را پاك كني. به راستي كه بودنت را همه مي‌فهمند و حس مي‌شود وجودت در تمام دل‌ها. از هرجاي اين دنيا كه زائرت شوند، وقتي قدم‌هايشان به حرمت باز شود، همه عضو يك سرزمين مي‌شوند و تو نيز پادشاه آن. دل كندن از تو برايمان مشكل است اما اميد دوباره ديدنت دلمان را زنده نگاه مي‌دارد. باز نگاه‌هايمان را به گلدسته‌هاي طلايي‌ات مي‌دوزيم و با سلامي دوباره و دستي پر، از درگاهت خارج مي‌شويم و اما دل‌هايمان را با كبوترهايت پر مي‌دهيم و جا مي‌گذاريم.