امام رضا(ع) هشتمین پیشوای حق‌جویان، حقیقتی نورانی است که انوار درخشان شخصیت و دانش او، تنها در مکتب شیعه نبوده، بلکه شعاع نورش سایر فرق و مذاهب اهل سنت را نیز فراگرفته، به‌گونه‌ای که آنان را به بیان سخنانی در ستایش و مدح آن حضرت وادار کرده است.
محمد‌بن ‌علی‌بن سهل از فقیهان بنام شافعی می‌گوید: «هر مشکلی از امور دینی و دنیوی بر من عارض گشت برای حل آن گرفتاری، به زیارت مرقد مطهر امام رضا(ع) رفتم و در کنار آن بقعه متبرکه دعا کردم و حاجتم برآورده شد و مشکلم برطرف گردید و این موضوع برایم به صورت عادت درآمده و به تجربه نیز ثابت گشته، ازاین‌رو، در تمامي ‌مشکلات به آن قبر شریف متوسل می‌شوم».ابن حبان بستی شافعی نيز در همين‌باره می‌گوید: «در زمان اقامتم در توس هرگاه با مشکلی روبه‌رو می‌شدم، به زیارت قبر امام رضا(ع) -که درود و سلام خدا بر او و جدش باد- می‌رفتم و از خدا می‌خواستم مشکلم را بر طرف سازد و خداوند مشکل مرا حل می‌کرد و بارها این موضوع را تجربه کردم.» ابوزرعه رازی حنبلی و محمدبن‌ اسلم طوسی به همراه بیش از 20هزار تن در نیشابور به استقبال امام رضا(ع) آمدند و به تعبیر حاکم نیشابوری شافعی؛ «در آن هنگام عده‌ای گریان بودند و جمعی شیون و زاری مي‌كردند و گروهی خود را به خاک می‌انداختند و عده‌ای پای استر امام را بوسه می‌زدند.»