مي خواستم بار ديگه كه ميام حرم، كبوتراي طلايي رنگمو بالا سر زائرا ببينم.
پيرمرد خودشو محمود معرفي كرد. محمود سالاري. از تهران اومده و 49 تا كبوتر براي رهاكردن در حرم مطهر امام رضا(ع) آورده. مي‌گم چرا 49 تا مي‌گه 50 تا بود، اما يكيشو از آقا قرض گرفتم تا مرحله بعد با چند تاي ديگه دوباره بيارمش. اونقدر صادقانه و بي‌ريا حرف مي‌زنه كه آدم تحت تأثير قرار مي‌گيره.
ميگم حالا چرا كبوتر؟ نگاهشو به سمت حرم برمي گردونه و با آقا شروع مي كنه صحبت كردن. حرفاش شنيدنيه: آقا جون هر كسي يه جوري برات وقف مي كنه. هر كسي يه چيزي برات هديه مياره، يكي گوسفند، يكي شتر، يكي پول و زمين، يكي فرش و ...، منم اين كبوترا رو برات آوردم. اينا مظهر آزادگي اند و برازنده حرم با صفاي تو. آقا جون از ما قبول كن... . چشاش باروني ميشه، به سمت من مياد و در آغوشم آرام مي‌گيره.  اينارو نوكر در خونت آورده. 27 ساله بودم، رفتم خواستگاري. اما مخالفت كردن. شب شهادت امام رضا(ع) اومدم حرمش تا صبح شمع روشن كردم و حاجتمو گرفتم. از اون وقت خودمو نوكر در خونش مي دونم. حتي پسرم كه به دنيا اومد، به خاطر علاقه اي كه آقا به جوادالائمه(ع) دارند، اسمشو جواد گذاشتم. الآنم كه اومدم، هيچ توقعي از آقا ندارم. فقط مي خوام گوشه چشمي به ما كنه.» سرشو كه برمي‌داره، شونه هام از اشك چشاش خيسه. لال شده‌ام انگار. به خودم فشار مي‌ارم چيزي بگم: ق... قبو... قبول باشه انشاءالله. مي‌گه برام دعا كن.
چند دقيقه اي ميگذره. بي تابي مي كنه. «اينا تشنه شونه. از تهران تا اينجا توي كارتن بودن، آب و دون نخوردن.» از طرفي مي‌خواد هر چه زودتر كبوتراي خوشگلش كه اتفاقا به رنگ گنبد طلاي امام رضا(ع) هم هستند رو روي سر زائرا ببينه. روي گلدسته‌ها، گنبد منور، سقاخونه و... انگار مي‌‌‌خواد كبوتراش به نيابت از او هر صبح و شام به آقا سلام بدن.
البته رهاسازي كبوترا توي حرم مطهر مقدماتي داره كه بايد انجام بشه. از جمله ثبت نذر در دفتر نذورات و بعد هم اطمينان از سلامت آنها. با توضيحاتي كه به او داده میشه،  آروم ميشه و منتظر مي مونه تا نماينده» نذورات بياد و امانتي اونو تحويل بگيره. دقايقي ميگذره تا يك وانت جلوي پاي مرد تهروني ترمز ميزنه. روش نوشته «آستان قدس». نماينده نذورات، كارتن هاي پر از كبوتر رو يكي يكي توي وانت مي چينه. پيرمرد، آخرين سفارشا رو به نيروهاي نذورات حرم مطهر ميكنه و بعد هم ميگه: «اول از همه سيرابشون كنين.» لحظه‌اي بعد كبوترا از آنجا دور مي شن و ميرن تا به زودي به كبوتراي حرم ملحق بشن و همراه با اونا لحظات شيرين آزادي رو در فضاي قدسي حرم مطهر تجربه كنن.
خيال محمود كه از بابت كبوترا راحت مي شه، از پله هاي پاركينگ خدام بالا مي ره و خودش رو مقابل حرم مطهر مي بينه. دستاشو رو سينه ميذاره و از صميم دل مي گه: «السلام عليك يا علي بن موسي الرضا(ع)» و دقايقي به درگاه مولا عرض ارادت مي‌كنه. بعد ناخوداگاه چشاش به آسمون حرم ميفته و پرواز كبوترا. با خودش ميگه دفعه بعد كه اومدم پابوس، حتما كبوترامو تو حرم مي‌بينم...