چیزی به اذان صبح نمانده. لباس مي‏پوشم كه بروم سمت حرم. باد خنک این وقت شب را دوست دارم. محمد جواد توی‏هال خوابیده است. یادم است اولین روز خدمتم هم محمد جواد خواب بود که صورتش را بوسیدم و لباس خدمت پوشیدم. چقدر جنس این لباس را دوست دارم. مدام لمسش مي‏کنم. برایم آرامش دارد. خدا مي‏داند چقدر آرزوی پوشیدن این لباس را داشتم!

کفش‏ها را از توی جا کفشی برمي‏دارم و یکراست مي‏روم سمت در حیاط. محمد جواد هم دوست دارد خادم افتخاری شود؛ حالا 25 سالش است.
استغفراللهی مي‏گويم و مي‏خواهم زندگی همه جوان‏ها امام‌رضایی شود و زندگی جواد من هم. یادم مي‏آید از اولین باری که قرار بود با این لباس بروم حرم. از شب قبلش بی‏تاب بودم پاهایم مي‏لرزید، اصلا خوابم نمي‏برد، ذوق و شوق زائرها، رواق‏ها و همه آن چیزهایی که در تمام سال‏های زندگی آرزویش را داشتم ...
بعدها فهمیدم لباس خدمت به امام رضا(ع) که پوشيدن آن آرزوی هر کسی است، چه احترامي ‏برایم آورده بود. توی محل، خانواده، فامیل، همه مي‏خواستند بیایند سر سفره‏ای بنشینند که لقمه‏های متبرک حرم را داشت. همه دوست داشتند بنشینم و از حرم و آدم‏هایی تعریف کنم که شفا پیدا کرده بودند.
همیشه روزهای خدمتم را پیاده تا حرم مي‏رفتم و این را همان روز اول عهد کرده بودم. به‏نظرم قشنگ‏ترین لحظه‏های حرم هنگام اذان صبح است. اما امروز حال خاصی داشتم؛ یادم ازآن صبح خدمتی مي‏آید که اذن دخول خوانده بودم و وارد صحن شده بودم. به طور ناگهاني یک پسر بچه 5-4ساله را در حال گریه توی صحن دیدم. کسی اطرافش نبود و این مشخص مي‏کرد که تنهاست. جلو رفتم. پسرک در حالی که مدام لب مي‏چید و گریه مي‏کرد، آمد توی آغوشم و شکلات دستم را قبول کرد. مشخص بود خانواده‏اش را گم کرده. همان‌جا نشستم، در حالي كه توی آغوش گرفته بودمش. خودم هم نفهمیدم این قصه‏ها از کجا به ذهنم رسیده بود که برای پسر‌بچه تعریف مي‏کردم. یکدفعه متوجه شدم همان جا وسط صحن نشسته‏ام و پسر بچه توی آغوشم خوابیده است. هنوز داشتم به اتفاقی که افتاده بود فكر مي‏کردم که دیدم زن و مرد جوانی، در حالی که از گریه به هق‏هق افتاده بودند، مقابلم ایستادند و پسر بچه‏ای را كه حالا راحت توی آغوشم خوابیده بود، از دستم گرفتند. فهميدم پدر و مادرش هستند. نمي‏دانم چرا هر وقت حرف خاطره مي‏شود، تاثیر آن روز مي‏آید توی ذهنم؛ و بعد اینکه چقدر عالی که من هنوز خادم حضرتم.