هوا گرم بود و آفتاب ظهر، شدت گرما را بیشتر مي‏کرد؛ عطش و تشنگی تمام وجودم را گرفته بود. شرم و حیای در حضور امام بودن مانع از این بود كه کلام را قطع کنم و آب بخواهم. امام اما کلامشان را برای درخواستی ناتمام گذاشتند: «کمي ‏آب بیاورید.»
خادم امام ظرفی آب آورد و به دست امام داد. امام برای این که آب را راحت و بی‏هیچ خجالتی بنوشم، اول خودشان آن را نوشیدند و بعد ظرف را سمت من گرفتند تا بنوشم. آب را گرفتم و سرکشیدم.
عجیب بود، نمي‏شد باور کرد؛ چیزی از تشنگی‏ام کم نشد، که بیشتر هم شده بود. اما درست نبود بعد از یک بار آب خوردن، دوباره تقاضا کنم. این بارهم امام نگاهی به چهره‏ام کرده و حرفشان را نیمه تمام گذاشتند: «کمي ‏آرد و شکر بیاورید.»
خادم، آرد و شکر را که آورد امام آرد را در آب ریختند و شکر را هم روی آن پاشیدند. برایم شربت درست کرده بودند. نمي‏دانم از شرم بود یا از خوشحالی که تشکر را فراموش کرده بودم. با کلام امام، دستم را به طرف ظرف شربت دراز کردم.
«شربت گوارایی است، بنوش ابوهاشم؛ بنوش که تشنگی‏ات از بین مي‏رود.»