علي بن موسي(ع) با اين پيشينه علمي، سياسي و اعتقادي، اكنون در برابر سخت‌ترين انتخاب زندگي خود قرار گرفته است، زيرا كسي چون او با داشتن چنان تعاليم و با اتكا به تاريخ نياكان ارجمند خويش، براي خود و خاندان و شيعيانش، پذيرش ولايتعهدي را سبك و بي‌ارج مي‌داند، ولي اگر نپذيرد، چه مي‌شود! آيا او را خواهند كشت؟ شيعيان را نابود خواهند كرد؟ علويان را از صفحه زمين بر خواهند انداخت؟
همه اين احتمال‌ها قابل پيش‌بيني بود، زيرا عباسيان، قبل از مأمون چنين راه‌هايي را پيموده بودند و پس از مأمون نيز چنان كردند.
اكنون امام(ع) بايد انتخاب كند.
كساني كه با خاندان علي و زندگي امامان(ع) آشنا هستند، روح شهادت‌طلبي و عشق آنان به ملاقات پروردگار را مي‌شناسند و مي‌دانند كه هرگونه تصميم ائمه(ع) در جهت حفظ جان خويش نبوده است و اگر گاه راه صلح و سكوت ظاهري را پيموده‌اند، مصالح عامه مسلمانان و اسلام و شيعه را در نظر گرفته‌اند.
براي خاندان پيامبر(ص)، صلح كردن با فرزند ابوسفيان و پذيرش ولايتعهدي مأمون به مراتب سخت‌تر از شهادت‌پذيري و تحمل زندان‌هاي طولاني است، ولي امام(ع) بايد به وظيفه الهي خود عمل كند و جام زهرآگين ولايتعهدي را سر كشد، با اين كه يقين دارد به زودي شهيد خواهد شد و قبل از مأمون از دنيا خواهد رفت