كفر ستيزي و مبارزه با ستمگران از بارزترين مشخصات زندگي امامان(ع) است و هيچ يك از ايشان، در اين دو ميدان، سست نيامده‌اند. برخلاف دورماندگان از مكتب اهل بيت(ع) كه «اطاعت اولوالامر» را به معناي اطاعت از فرمانروايان و خلفا دانسته و آن را واجب شمرده‌اند، امامان شيعه(ع) به دلايل قرآني و روايي و عقلي اثبات كرده‌اند كه رهبري جامعه ايماني نبايد در اختيار ظالمان و مفسدان قرار گيرد و هرگاه ظالمي فسادانگيز، بر مؤمنان سلطه يافت، اطاعت او واجب نيست، بلكه در حد امكان بايد با ظلم و فساد او به مبارزه پرداخت. امام رضا(ع) در همين زمينه، همسو با تعاليم و معارف امامان قبل از خود مي‌فرمايد: «ولا يفرض الله علي العباد، طاعه من يعلم انه يظلمهم و يغويهم.» خداوند به بندگانش فرمان نمي‌دهد كه از فردي ستم پيشه و گمراه كننده اطاعت كنند. اما در روايتي ديگر ذيل آيه (لاينال عهدي الظالمين) مي‌فرمايد: «فابطلت هذه الايه، امامه كل ظالم الي يوم القيامه.» اين آيه، پيشوايي هر ظالمي را تا روز قيامت، باطل و نادرست اعلام داشته است.