البرقى عن أبیه، عن معمّر بن خلّاد، قال: کان أبوالحسن الرضا علیه السلام إذا أکل اُتى بصحفة، فتوضع قرب مائدته، فیعمد إلی أطیب الطعام ممّا یؤتى به، فیأخذمن کلّ شى‏ء شیئاً فیوضع فى تلک الصّحفة، ثمّ یأمر بها للمساکین ثمّ یتلو هذه الآیة: «فلا اقتحم العقبة» ثمّ یقول: علم الله عزّوجلّ أن لیس کلّ إنسان یقدر علی عتق رقبة، فجعل لهم سبیلاً إلی الجنّة بإطعام الطّعام .
بلد /11. محاسن 392

   برقی از پدرش، از معمّر بن خلّاد روایت کرده است که گفت: حضرت ابوالحسن الرضا(ع) وقتی می‏خواست غذا بخورد، قدحی می‏آوردند و نزدیک سفره ایشان می‏گذاشتند، حضرت دست می‏برد و از هر یک از بهترین و لذیذترین غذاهایی که برایش آورده بودند مقداری بر می‏داشت و در آن قدح می‏گذاشت و می‏فرمود آن را به مستمندان بدهند، آن‏گاه این آیه را تلاوت می‏کرد «پس به بلندی گردنگاه در نیامد» سپس می‏فرمود: خدای عزّوجلّ می‏دانست که همه افراد قادر به آزاد کردن‏ بنده نیستند، از این رو، اطعام کردن (فقرا) را راهی برای رسیدن آنان به بهشت قرار داد.

منبع : پایگاه بنیاد پژوهشهای آستان قدس رضوی