يسع بن حمزه روايت مي کند: در مجلس امام رضا(ع) بودم و با وي صحبت مي کردم و جمع بسياري گرد آمده بودند و از حلال و حرام، از او مي پرسيدند.
مرد بلند قد و گندمگوني آمد و سلام داد و خود را از دوستان آن حضرت و پدرانش معرفي کرد و اظهار نمود که در بازگشت از حج، نفقه و پولش را گم کرده است و درخواست کمک کرد تا به شهرش برسد و آن مقدار را از طرف حضرت صدقه دهد.
حضرت فرمود تا بنشيند. اکثر مردم رفتند و من و دو نفر ديگر مانده بوديم و آن مرد.
حضرت رخصت خواست و به اندرون رفت و پس از زماني آمد و دستش را از بالاي در بيرون آورد و فرمود: آن خراساني کجاست؟
گفت: من هستم، اينجا.
فرمود: اين دويست دينار را بگير و خرج کن و از آن تبرک بجوي و از طرف من هم صدقه نده. بيرون برو که همديگر را نبينيم.
وقتي بيرون رفت، سليمان (يکي از حاضران) پرسيد: فدايت شوم، بخشش تو فراوان بود، پس چرا صورت از او پوشاندي؟
فرمود: از ترس اين که مبادا خفت و خواري سؤال را در چهره اش ببينم، به خاطر اين اداي حاجت او. آيا حديث پيامبر را نشنيده اي که: آن که نيکي خود را بپوشاند، برابر با هفتاد حج است و آن کس که سيئه را، افشا کند، خوار مي شود، و آن که سيئه را بپوشاند آمرزيده است؟ !
حفظ آبروي اشخاص، و جلوگيري از احساس حقارت و خرد شدن شخصيت يک انسان نيازمند و درمانده، گرچه محتاج است، ولي انسان است و آبرو و شخصيت دارد.