حسين بن موسي روايت مي کند: از شما چه پنهان شک داشتم. نه به شخص امام رضا(ع) نه! فقط باورم نمي شد که واقعا امامان معصوم، بتوانند قبل از اتفاقات از همه چيز اطلاع داشته باشند.
آن روز صبح به همراه امام رضا(ع) از مدينه خارج شديم.
در راه فکر کردم که چقدر خوب مي شد اگر مي توانستم امام را آزمايش کنم.
در همين فکرها بودم که امام پرسيدند:
«حسين! چيزي همراه داري که از باران در امان بماني؟! »
فکر کردم که امام با من شوخي مي کند، اما به صورتش که نگاه کردم، اثري از شوخي نديدم . با ترديد گفتم: «فرموديد باران؟! امروز که حتي يک لکه ابر هم در آسمان نيست...»
هنوز حرفم تمام نشده بود که با قطره اي باران که روي صورتم نشست، مات و مبهوت ماندم .
سرم را که بالا گرفتم، زبانم بند آمد. ابرهاي سياه از گوشه و کنار آسمان به طرف ما مي آمدند و جايي درست بالاي سر ما، درهم مي پيچيدند. بعد از چند لحظه آن قدر باران شديد شد که مجبور شديم به شهر برگرديم.