موفق يکي از خادمان امام(ع) مي گويد: حضرت جواد(ع) پنج ساله بود. آن سفر، آخرين سفري بود که همراه با امام رضا(ع) به زيارت خانه خدا مي رفتيم. خوب به ياد دارم ...
حضرت جواد(ع) را روي شانه ام گذاشته بودم و به دور خانه خدا طواف مي کرديم. در يکي از دورهاي طواف، حضرت جواد(ع) خواست تا در کنار «حجر الاسود» بايستيم. اول حرفي نزدم، اما بعد هرچه سعي کردم از جا بلند نشد. غم، در صورت کوچک و زيبايش موج مي زد. به زحمت امام رضا(ع) را پيدا کردم و هرچه پيش آمده بود، گفتم. امام، خود را به کنار حجر الاسود رساند. جملات پدر و پسر را خوب به ياد دارم.
- پسرم! چرا با ما نمي آيي؟
- نه پدر! اجازه بدهيد چند سؤال از شما بپرسم، بعد به همراه شما مي آيم.
- بگو پسرم !
- پدر! آيا مرا دوست داريد؟
- البته پسرم
- اگر سؤال ديگري بپرسم، جواب مي دهيد؟
- حتماً پسرم
- پدر !... چرا طواف امروز شما با هميشه فرق دارد؟ انگار امروز آخرين ديدار شما با کعبه است.
سکوت سنگيني بر لبهاي امام نشست، به چهره امام خيره شدم. اشک در چشم امام جمع شده بود. امام فرزندش را در آغوش گرفت. ديگر نتوانستم طاقت بياورم ... ياد سفر امام به خراسان افتادم.