ساعت 21 بود. خدمت در پاس اول را انجام داده، براي استراحت به طرف آسايشگاه مي رفتم. يکي از زائران اطلاعات و راهنمايي هايي درباره حرم مطهر مي خواست. به طور شفاهي و با اشارات سر و دست او را به سوي اتاق حرم شناسي راهنمايي کردم. از نوع نگاه و حرکات چهره اش فهميدم که متوجه نشده است. دستش را گرفتم و به مدرسه پريزاد بردم.
مدرسه پريزاد در بست شيخ بهايي حد فاصل مسجد گوهرشاد و رواق دارالهدايه قرار دارد. دفتر «حرم شناسي» براي پاسخگويي به سؤالات زائران درباره تاريخچه بناهاي حرم مطهر رضوي، مراسم حرم، زندگي و فلسفه هجرت امام رضا(ع) از مدينه به خراسان، مشاهير مدفون در حرم و... داير گرديده است.
به اتاق حرم شناسي که رسيدم کتابي روي ميز بود با عنوان: «شمس الشموس يا تاريخ آستان قدس» اثر آقاي احتشام کاويانيان. کتاب را برداشتم ورق زدم. در صفحه 206 کتاب مطلب جالبي نوشته بود که عيناً نقل مي شود: «ناصرالدين شاه قاجار از آستانه مقدسه فرمان کفشداري داشت.
يک روز در کفشداري بزرگ با دو شاخه طلا کفش هاي زوار را جفت مي کرد. اين رباعي را في البداهه سروده و با صداي رسا خواند:
کجا هواي شهنشاهي زمين دارم
که کفشداري سلطان هشتمين دارم
سِزد که فخر کنم بر شهان به روز جزا
به کفشداري سلطان دين امام رضا
اين رباعي روي سنگ مرمر حک شده در ديوار راهروي کفشداري بزرگ صحن کهنه نصب بود. در سال 1343 شمسي که کفشداري بزرگ را خراب و ضميمه رواق جديدالاحداث کردند سنگ رباعي ناصرالدين شاه برداشته شد...»