اينجانب ميرزا آقا اسرافيلي که سالهاي سال است در کشور فرانسه زندگي مي کنم و مليت فرانسه هم دارم، خوشحالم از اينکه در طي اين چند سال زندگي در کشور اروپايي توانسته ام فرزندانم را به اسلام و ائمه اطهار(ع) و فرايض مسلماني متعهد نگه دارم.
خاطرات مشهد را مگر مي شود در چند کلمه و حتي چند صفحه نوشت؟ مگر کسي تاکنون توانسته عشق خودش را تمام و کمال بر روي کاغذ بنويسد؛ آن هم عشقي چون علي بن موسي الرضا(ع).
به هر صورت، زماني که پس از چند سال زندگي در غربت به مشهد آمده بودم و صداي اذان را از مناره هاي صحن امام رضا(ع) براي اولين بار شنيدم، بي اختيار گريه مي کردم و همين طور با پسرم به حياط صحن وارد شديم. چنان گريه مي کردم که تمام اطرافيان به من نگاه مي کردند. آنها نمي فهميدند که من از 7 هزار کليومتر دورتر به اينجا آمده ام. آنها نمي فهميدند با چه شور و شوقي به حياط صحن وارد مي شوم. مردم نمي دانستند من سالهاي زيادي بود که صداي اذان را نشنيده ام. حالا صداي اذاني را مي شنيدم که از مقام آن حضرت بلند بود. تشنه اذاني بودم که حتي تمام استخوانهايم هم به آن گوش مي دادند و...
دومين خاطره ام اين بود که به تمام خادمان امام رضا(ع) خدمت کنم. به من آدرسي را دادند و به آنجا رفتم. خيلي اصرار کردم، ولي گفتند امکان ندارد، چون ده هزار نفر در نوبت هستند. به هر صورت، مرا به يک دفتر که طبقه دوم بود راهنمايي کردند که آقايي به نام «ممتاز» در آن جا بود. او به من يک شماره تلفن داد و گفت من از فرانسه در طي سال به اينجا زنگ بزنم. در هر صورت، فکر کنم که نمي شود، ولي از امام رضا(ع) خواستم اگر امکان داشته باشد اين آرزوي من آن هم سالي يک روز يا حتي نصف روز خدمت به زوارهاي امام رضا(ع) در کفشداري را برآورده سازد.
و خاطره فرزندم از پذيرايي شما عزيزان در غذاخوري امام رضا(ع) بود. ما از طرف روابط بين الملل به اين رستوران (مهمانسراي حضرت) دعوت شده بوديم. براي پسرم خيلي جالب بود که اين همه ميهمانان خارجي را در آن غذاخوري مي ديد. عظمت و ابهت اين ميهمان نوازي براي او خيلي تعجب انگيز بود. من و پسرم به نوبه خودمان و خانواده ام از اين همه بزرگواري و ميهمان نوازي شما عزيزان کمال تشکر را داريم.
سلام مرا و خانواده ام را به امام رضا(ع) برسانيد و هر موقع صداي اذان در صحن مبارک به گوشتان آمد اين بنده حقير را دعا کنيد.
خدانگهدار شما عزيزان
ميرزا آقا اسرافيلي
فرانسه