در آموزه هاي اسلامي ما، تأکيد زيادي بر دوست داشتن و مهرورزي بيشتر نسبت به دختران شده است. و اين امر هم به فرد يا گروه خاصي اختصاص ندارد، بلکه انجام آن براي همه افراد توصيه شده است. و اين گفتار نيز با اصل مساوات و برابري دختر و پسر از دستورهاي اسلامي ترديد ناپذير بوده، و لازم است همه افراد، اين اصل مساوات را در ميان همه افراد مراعات کنند. اما با نگاهي به روايات مي بينيم که رعايت اين اصل در مورد دختران به شکل ديگري است.
چنانچه مقدم داشتن دختران بهتر دانسته شده است، از جمله علل آن را بايد در عاطفه بيشتر زنان و لطافت و شکنندگي آنها جستجو کرد.
پيامبر اکرم(ص) فرمودند: «هر کس که به بازار مي رود و ارمغاني را خريده و آن را به خانه مي برد، بايد در تقسيم کردن آن، از دختران شروع کند.» (وسايل الشيعه / ج 21 )
حضرت ثامن الحجج امام رضا(ع) نيز در روايتي از پيامبر(ص) به اين مسأله اشاره فرموده اند که با هم آن را از نظر مي گذرانيم:
امام رضا(ع) فرمودند که پيامبر(ص) فرموده اند: «خداوند متعال نسبت به زنان مهربان تر از مردان است و هر کس زني از خويشاوندان خود را شادمان کند، بي گمان خداوند او را در روز رستاخيز شاد سازد.» (وسايل الشيعه، ج 21 ، ص 367 )
تصميم و اراده اي که خداي تعالي نسبت به بندگان خود دارد، عين لطف و محض محبت است که جلوه عشق و رحمت و تجلي کرامت و حسن انتخاب را مي رساند. او هر چه بندگانش بخواهد، به مصلحت دنيا و آخرت آنهاست. و در اين هنگام است که بنده بايد نسبت به حکمت و عدالت، و رحمت و اراده معبودش تسليم باشد.
قرآن کريم مي فرمايد: «فرزندان انسان، براي انسان آزمايش حقند.» انفال 28
اما متأسفانه امروزه هم، بويي از فرهنگ و رسوم جاهليت اما در شکلي مدرن تر از ديروز در جامعه اسلامي ما ديده مي شود.
قرآن کريم هم حال افراد عصر جاهليت را در هنگام دختردار شدن اين گونه ترسيم مي کند:
«وقتي به يکي از آنها خبر داده مي شد که صاحب دختر شده، چهره درهم کشيده و از فرط خشم صورتش سياه مي گشت. »(نحل / 58 )
قرآن کريم در جايي ديگر مي فرمايد: «مال و فرزند زينت زندگي دنياست؛ و باقيات الصالحات (ارزشهاي پايدارو شايسته) ثوابش در نزد پروردگار بهتر و اميدبخش تر است.» (کهف / 46 )
آري، والديني که براي تربيت صحيح فرزندان خود زحمت کشيده اند تا آنها را با حق و انبياي الهي، ولايت و قرآن آشنا کنند، باقيات الصالحاتي از خود به يادگار گذاشته اند که براي آنها نظيري نمي توان پيدا کرد و اين همان چيزي هر است که در نزد خداي تعالي بهتر از يادگاري است.
اگر اندکي تأمل کنيم، مي بينيم که بسياري از دختران بزرگواري بوده اند که براي پدران خود، باقيات الصالحاتند ، که از آن جمله مي توان حضرت مريم، آسيه، خديجه، زينب کبري و حضرت فاطمه(س) را نام برد که بهترين اسوه و الگو براي افراد بشر بخصوص زنان در طول تاريخ بوده و هستند. خداي تعالي به پيامبر اکرم(ص) چندين فرزند پسر به نامهاي: قاسم، طيب، طاهر و ابراهيم داد - اگرچه همه آنها در دوران کودکي از دنيا رفتند - ولي خداوند به خاطر هيچ کدام از آنها به پيامبر تهنيت نگفت و آيه اي هم در قرآن کريم به اين منظور، نازل نشد. اما براي دختر بزرگوارش حضرت فاطمه اطهر(س) سوره اي به نام کوثر نازل و به ايشان بشارت خير کثير داده شد. نسل پيامبر هم از طريق دختر بزرگوارش گسترش يافت، به طوري که امروزه در سراسر جهان به عنوان يادگاري از نسل پيامبر(ص) حضور دارند.
اگر جهان هستي لحظه اي از امام معصوم(ع) خالي باشد زمين اهلش را (به خاطر کثرت گناهان) مي بلعد که امامان معصوم(ع) از فرزندان پيامبرند.
همچنين حضرت ابراهيم خليل که از پيامبران اولوالعزم است، داراي فرزندان پسري چون اسماعيل و اسحاق بود، با اين حال به درگاه خداي تعالي براي دختردار شدن ناله مي کند و از خدا مي خواهد که به او فرزند دختر عنايت کند. امام صادق(ع) دعاي ايشان را بدين گونه بيان مي کند: «پدرم ابراهيم از خداي تعالي درخواست دختر کرد تا پس از مرگش يادآور داشته باشد.»
پس بايد گفت که ناراحتي از تولد دختر، در حقيقت اعتراض به خداي حکيم، عادل و قادر است. چرا که اگر کسي خداي را حکيم بداند، پس چرا از مشيت و انتخابش ناراحت و غمگين مي شود و به بهانه هاي مختلف کانون گرم خانواده اش را تلخ مي کند.
در حالي که انتخاب فرزند در دست او نيست و خداي تعالي با صراحت مي فرمايد: «پادشاهي و ملک آسمانها و زمين تنها براي خداوند است، هر چه بخواهد مي آفريند، به هر که بخواهد دختر و به هر که بخواهد پسر مي بخشد، يا هم پسر و هم دختر عطا مي فرمايد، و هر که را هم بخواهد نازا قرار مي دهد.» (شوري 49 - 48 )