از همان روزهاي دور عاشق خط بود. خوب يادش آمد روزهايي را که هنوز دانش آموزي ابتدايي بود و با مداد مشق مي نوشت مشق هايي که زيباتر از مشق همکلاسهاي ديگرش بود و براي آنها بارها تشويق شده بود و آن تشويق ها همه در او ايجاد علاقه بيشتري نسبت به خط و خوش نوشتن مي کرد. اما آن سالها او در روستا زندگي مي کرد و هنوز در آن روستا کسي را به اسم خوشنويس و خطاط نشناخته بودند اما در دل او شوري بود و آن شور پا به پاي او رشد کرد و رشد کرد. خوب به يادش مانده است سالهاي دبيرستان را که مجبور بود ترک روستا کند و مثل خيلي از بچه هاي ديگر براي درس خواندن راهي يکي از شهرها شود که با روستايشان دو ساعتي فاصله داشت. او پا به شهر گذاشته بود و دنياي جديدي پيش روي او بود معلمي داشت که او را به نوشتن تشويق مي کرد و اين تشويق کردن دلگرمي او شده بود براي اين که بنويسد و بنويسد. يادش هست در سال دوم دبيرستان براي تشويقش او را با تعدادي از دانش آموزان موفق دبيرستان به مشهد بردند، به اردو، اردويي که باعث شد او براي اولين بار به زيارت امام رضا(ع) برود و او از اين بابت خيلي خوشحال بود. هنوز خوب يادش هست کنار ضريح آقا با او راز و نياز کرد و از آقا خواست او را کمک کند و آن وقت قراري گذاشت، قراري بين او و امام رضا(ع). به امام قول داد اگر روزي خطاط خوبي شود جملاتي از امام را خوش نويسي کند و نمايشگاهي بزند و...
حالا سالها از آن روز گذشته بود سالهايي که او روي برگه اي با قلم ني نوشته بود «من بايد خطاط شوم.»
چند سال بعد در دانشگاه قبول شد و باز هم از روستايشان دورتر و دورتر شد. ديگر کمتر مي توانست به خانواده اش سر بزند و روزهاي تعطيل را خط مي نوشت و پيش استادي مي رفت که او را براي پشتکارش تشويق مي کرد. او نوشت و نوشت تا روز موعود فرا رسيد توانست پله هاي موفقيت را يکي پس از ديگري بالا برود و براي اساتيدش شاگرد خوبي باشد. او شاگردي بود که خسته نمي شود و دنيايش خط و خوش نوشتن است. ترم آخر دانشجويي بود و سرش شلوغ اما او باز هم از نوشتن غافل نمي شد مي نوشت و تمرين مي کرد تا اينکه بالاخره کار تمام شد روزي در دانشکده ادبيات اين اطلاعيه پخش شد.
نمايشگاه خوشنويسي...
روي اولين تابلو با خط نستعليق زيبايي نوشته شده بود: هر کس مي خواهد نيرومندترين مردم باشد بايد به خدا توکل کند. سؤال شد تعريف توکل چيست؟ فرمود از غير خدا نهراسي....