کوچه کوچه مدینه لبریز از                                      عطر و بوی محمّدی شده است

به تن شهر باز گشته حیات                                       غرق در رفت و آمدی شده است

**

دم به دم با دم مسیحائیت                                 منتشر می کنی حقایق را

به دیار مدینه می بخشد                                     چشمهای تو صبح صادق را

**

مثل جدّت مدینة العلمی                              ششمین آفتاب اندیشه

با بیان پیمبرانه‌ی تو                                     شد به پا انقلاب اندیشه

**

با شکوه تو تا هزاران سال                            سرفراز است رایت شیعه

که به «قال الامام صادق» ها                      زنده مانده هویّت شیعه

**

لحظه لحظه زُراره پرور بود                           یابن طاها! نبوغ چشمانت

شده صدها مفضّل و جابر                              ریزه خوار فروغ چشمانت

**

در عروج الهی ات هر دم                             جان تو شوق بندگی دارد

نیمه‌ی شب قنوت دستانت                               درس عشق و پرندگی دارد

**

مست پرواز می‌کند دل را                                       ربنای فصیح چشمانت

به جهان جان تازه بخشیده                                       لحظه لحظه مسیح چشمانت

**

یک شب بیقرار و بارانی                                          که تو بودی انیس سجاده

از غم تو فراتِ خون می شد.....                               ...زمزم چشم خیس سجاده

 **

آن شبی که در آتش کینه                              باغ یاس و شقایقت می سوخت

هیزم و تازیانه آوردند                                       چقدر قلب عاشقت می سوخت

**

ای محاسن سپید آل الله!                                       دست بسته تو را کجا بردند

تن تو در مدینه بود اما                                           دلتان را به کربلا بردند

**

قلب تو مثل این حسینیه ها                                   شب جمعه همیشه هیأت داشت

داغ هفتاد و دو گل پرپر                                          در نگاه ترت اقامت داشت

**

گریه بر داغ سید الشهدا                            شده بود افضل العباداتت

وقت روضه دل تو زائر بود                            گوشه‌ی قتلگاه میقاتت

**

مجلست روضه خوان نمی خواهد                            در حضورت اشاره ای کافی است

تا شود حجره‌ی تو کرب و بلا                                   گریه‌ی شیرخواره ای کافی است

**

آن شبی که سه مرتبه آمد                            خاتم الانبیا به یاری تو

از غروب غریب عاشورا                                  یاد می کرد اشک جاری تو

**

....این طرف بی کسی اهل حرم                               آن طرف ازدحام و هلهله بود

این طرف یک امام بی یاور                                      آن طرف یک سپاه حرمله بود

**

دیگر از کاروان عاشورا                                    چشم در خون نشسته ای مانده

تکیه گاهی به غیر غربت نیست                              آه نیزه شکسته ای مانده

**

یک نگاهش به غربت زینب                                     یک نگاهش به سوی جانان است

لحظه های تلاطم عرش و                                      لحظه های عروج قرآن است

 **

ضربه‌ی تیغ ها رقم می زد                                      غرق خون،‌ اعظم مصائب را

«أم حسبت...» به روی نی بردند                               سر زخمی نجم ثاقب را

یوسف رحیمی