خواب ديده بود. خواب حرم را. دلش مي خواست خوابش تعبير شود و به آرزويش برسد اما خيلي اميدوار نبود. دختر صبح فردا همه خوابش را براي دوستش تعريف کرد درست وقتي که نگاهش به سؤالات سخت کتاب رياضي بود، وقتي که آفتاب مدرسه را روشن و گرم کرده بود. دوستش گفته بود خدا را چه ديدي شايد قسمت شد و با هم به زيارت رفتيم و بعد خنديده بود.
چند روز بعد بچه ها حرف از سفر مي زدند حرف از اردوي مشهد قرار بود قبل از اولين امتحان آخر سال بچه ها به مشهد بروند و اين خبر بچه ها را خوشحال کرده بود. دختر اما خيلي نمي توانست خوشحال باشد از روزي که پدرش رفته بود خرج و مخارج خانواده را مادر تأمين مي کرد.
خرج و مخارج چهار نفر را. دختر نمي توانست از مادرش تقاضايي داشته باشد، به اندازه کافي مشکلات داشتند از خريد کتاب و دفتر و قلم تا لباس و خرت و پرت هاي ديگر، اما دلش هم نمي آمد از خير اردوي مشهد بگذرد. ساعت دوم کلاس بود که بچه ها يکي يکي آمادگي خود را به خانم حمزه اي اعلام مي کردند. نوبت به او که رسيد با من و من گفتن قول داد تا فردا خبرش را بدهد. دوسه نفري هم گفتند الان بگو ديگه چرا فردا؟ ولي او با لبخند گفت فردا مي گم.
دوستش حدس زد مشکل کجاست دلش مي خواست مي توانست به او کمک کند شايد بتواند پول اردو او را هم بدهد اما اگر پدرش قبول نمي کرد چه؟
آخرين زنگ مدرسه که خورد حياط مدرسه راهنمايي روستا پر از همهمه هاي دخترانه شد. دختر با دوستش مي رفت مي خواست کسي چيزي نفهمد ولي دوستش مي توانست بفهمد او غمگين است براي همين به شوخي گفت اگر تو نيايي من هم نمي روم يا هر دوتايمان مي رويم يا هيچ کداممان دختر اما گفته بود نه، تو برو براي من هم زيارت کن.
فردا صبح دختر تنها به سمت مدرسه مي رفت. دوستش زودتر رفته بود.
چند دقيقه بعد همين که دختر وارد مدرسه شد دوستش به طرف او دويد:زهرا اسمت را نوشتم پدرم گفت هر دوتايتان برويد. زهرا لبخندي زد و به طرف دوستش دويد.