درباره من
***
هرکجای ایران پهناور که زندگی کنی، وقتی دلت با ذکر «یا رضا» بلرزد، به سوی ارض اقدس میایستی و دست بر سینه خم میشوی و کلامت را به ذکر زیبای «السلام علیک یا علی بن موسی الرضا(ع)» مزین میسازی، ...
تا قد خمیده ات از تو تندیسی بسازد با یاد سلام بر غریب طوس.
پـيـونـدهـــا
موضوعات
- گفتگو و گزارشهای رضوی
- سرود و نوای رضوی
- سیره رضوی
- نکته ها از سیره ی امام رضا (ع)
- خادم الرضا
- بانوي كرامت حضرت معصومه(س)
- کتابشناسی ومعرفی کتاب رضوی
- داستانهای کوتاه رضوی
- اشعارو شاعران رضوی
- زائرين و آداب زيارت
- احادیث و روایات رضوی
- حرم شناسی رضوی
- گالری و فایل های تصویری رضوی
- کلام وگفتار رضوی
- آشنای با زندگی امام
- زائران و خاطرات زيارت
- فایلهای چند رسانه ای
- نامه اي به امام رضا (ع)
- كرامات رضوي
- امام رضا(ع) و تفسیر قرآن کریم
- سفری از مدینه تا مرو
- در مكتب امام رضا(ع)
- دلنوشته ها ی رضوی
- متن و قطعه ادبی رضوی
- مقالات و پژوهش های رضوی
- سبک زندگی در سیره امام رضا (ع)
- امام رضا (ع) و اقتصاد مقاومتی
- امام رضا (ع) و بیداری اسلامی
- نرم افزار رضوی
- امام رضا (ع) و خانواده
- فیلم انیمیشن کلیپ
- توصیه ها ی بهداشتی امام رضا (ع)
نوای رضوی
مشهدی کریمخانی - ای حرمت
صلوات خاصه امام رضا - مرحوم انصاریان
صدای دور ضریح مطهر
صلوات خاصه امام رضا -حسن زاده
آمد مرید مرده دل
حسرت ديدن گنبد طلا حرمت
امام رضا - حامد زمانی
سرود امام رضا
سؤالات مأمون در مورد عصمت انبياء
ارسال شده در جمعه ۱۸ تیر ۱۳۹۵ ساعت 11
علي بن محمد بن جهم روايت ميکند:
يک روز مأمون از حضرت رضا عليه السلام پرسيد:« معني آيه 121 سوره طه چيست که خداوند فرمود: آدم معصيت کرد و گمراه شد؟»
حضرت رضا عليه السلام فرمود:« وقتي خداوند آدم و حواء را از نزديک شدن به درخت نهي فرمود، شيطان آمد و آنها را وسوسه کرد و گفت اگر شما از اين درخت بخوريد، تبديل به دو فرشته ميشويد و تا ابد در بهشت خواهيد ماند. سپس قسم خورد که من قصد فريب شما را ندارم. آدم و حوا هم کسي را نديده بودند و باورشان نمي شد کسي به دروغ، قسم بخورد. البته اين ماجرا به قبل از نبوّت حضرت آدم عليه السلام مربوط ميشد. گرچه گناه صغيرهاي بود، اما بعد از اينکه پيغمبر شد، ديگر از هر گونه خطاي کوچک و بزرگ مصون و محفوظ شد. براي همين است که خداوند (آيه 33 سوره آل عمران) ميفرمايد: خداوند آدم و نوح را برگزيد »
مأمون پرسيد:« معني آيه 76 سورهي انعام چيست که حضرت ابراهيم وقتي هوا تاريک شد، گفت: "اين ستاره پروردگار من است".»
امام فرمود:« آن ستاره، زهره بود و منظور او از اينکه گفت پروردگار من ستاره است و سپس گفت ماه و سپس خورشيد، باطلکردن عقيدهي مشرکين آن زمان بود، نه اينکه عقيده خود را ميگفت.
مشرکين آن زمان سه دسته بودند: زهره پرست، ماه پرست و خورشيد پرست. حضرت ابراهيم ميخواست ثابت کند که آنها با اين خصوصيّت که افول و غروب ميکنند، پرستيدني نيستند. اين نوع استدلال را خداوند به او آموخته بود چون در قرآن _ در آيهي 83 سورهي انعام _ ميفرمايد: " و اين دليل و حجت ما بود که به ابراهيم عطا کرديم تا براي قومش بياورد."»
مأمون پرسيد: «معني آيه 110 سورهي يوسف چيست: "و پيامبران گمان کردند که به آنها دروغ گفتهاند."»
امام فرمود:« يعني وقتي پيامبران خدا از مردم مأيوس ميشوند و قومشان گمان ميکنند که آنها دروغ گفتهاند، در اين هنگام نصرت ما به آنها ميرسد.»
مامون معني اين آيه را پرسيد:« تا خداوند گناه گذشته و آينده تو را بيامرزد.» (سوره؟)
حضرت رضا عليه السلام فرمود:« در نظر مشرکين مکه، کسي گناهکارتر از رسول خدا نبود. زيرا آنها سيصد و شصت بت را عبادت ميکردند و رسول خدا ميفرمود از همه آنها دست برداريد و فقط خداي يگانه را پرستش کنيد. گناه رسول خدا در نظر مشرکين اين بود. خداوند پس از فتح مکه فرمود: اي محمد! ما براي تو فتح آشکاري کرديم تا خداوند گناهاني را که مشرکين مکه درباره تو تصوّر ميکردند بيامرزد و اثرات آن را از بين ببرد، چون ذنب به معني کار دنبالهدار و داراي عواقب بعدي است.»
در اين هنگام حضرت رضا براي اقامه نماز برخاست و رفت. مأمون به عموي او يعني محمد بن جعفر گفت:« پاسخهاي برادرزادهات چطور بود؟»
محمد بن جعفر گفت:« او عالم است ولي ما نديدهايم او نزد کسي تحصيل کند.»
مامون گفت:« او از اهل بيت پيامبر است که رسول خدا درباره آنها فرمود:« عترت پاک من در کودکي حليم و بردبار و در بزرگي داناترين مردماند. شما نبايد به آنها چيزي ياد دهيد زيرا آنها داناترند. آنان شما را به طريق هدايت ارشاد ميکنند و به گمراهي نميکشانند.»
ابن جهم مي گويد:« روز بعد خدمت حضرت رضا عليه السلام رسيدم و حرفهاي مأمون و محمد بن جعفر را برايش بازگو کردم.»
حضرت رضا عليه السلام خنديد و فرمود:« به سخنان مامون دل خوش مکن که او به زودي مرا خواهد کشت و خداوند انتقام مرا از او خواهد گرفت.»
يک روز مأمون از حضرت رضا عليه السلام پرسيد:« معني آيه 121 سوره طه چيست که خداوند فرمود: آدم معصيت کرد و گمراه شد؟»
حضرت رضا عليه السلام فرمود:« وقتي خداوند آدم و حواء را از نزديک شدن به درخت نهي فرمود، شيطان آمد و آنها را وسوسه کرد و گفت اگر شما از اين درخت بخوريد، تبديل به دو فرشته ميشويد و تا ابد در بهشت خواهيد ماند. سپس قسم خورد که من قصد فريب شما را ندارم. آدم و حوا هم کسي را نديده بودند و باورشان نمي شد کسي به دروغ، قسم بخورد. البته اين ماجرا به قبل از نبوّت حضرت آدم عليه السلام مربوط ميشد. گرچه گناه صغيرهاي بود، اما بعد از اينکه پيغمبر شد، ديگر از هر گونه خطاي کوچک و بزرگ مصون و محفوظ شد. براي همين است که خداوند (آيه 33 سوره آل عمران) ميفرمايد: خداوند آدم و نوح را برگزيد »
مأمون پرسيد:« معني آيه 76 سورهي انعام چيست که حضرت ابراهيم وقتي هوا تاريک شد، گفت: "اين ستاره پروردگار من است".»
امام فرمود:« آن ستاره، زهره بود و منظور او از اينکه گفت پروردگار من ستاره است و سپس گفت ماه و سپس خورشيد، باطلکردن عقيدهي مشرکين آن زمان بود، نه اينکه عقيده خود را ميگفت.
مشرکين آن زمان سه دسته بودند: زهره پرست، ماه پرست و خورشيد پرست. حضرت ابراهيم ميخواست ثابت کند که آنها با اين خصوصيّت که افول و غروب ميکنند، پرستيدني نيستند. اين نوع استدلال را خداوند به او آموخته بود چون در قرآن _ در آيهي 83 سورهي انعام _ ميفرمايد: " و اين دليل و حجت ما بود که به ابراهيم عطا کرديم تا براي قومش بياورد."»
مأمون پرسيد: «معني آيه 110 سورهي يوسف چيست: "و پيامبران گمان کردند که به آنها دروغ گفتهاند."»
امام فرمود:« يعني وقتي پيامبران خدا از مردم مأيوس ميشوند و قومشان گمان ميکنند که آنها دروغ گفتهاند، در اين هنگام نصرت ما به آنها ميرسد.»
مامون معني اين آيه را پرسيد:« تا خداوند گناه گذشته و آينده تو را بيامرزد.» (سوره؟)
حضرت رضا عليه السلام فرمود:« در نظر مشرکين مکه، کسي گناهکارتر از رسول خدا نبود. زيرا آنها سيصد و شصت بت را عبادت ميکردند و رسول خدا ميفرمود از همه آنها دست برداريد و فقط خداي يگانه را پرستش کنيد. گناه رسول خدا در نظر مشرکين اين بود. خداوند پس از فتح مکه فرمود: اي محمد! ما براي تو فتح آشکاري کرديم تا خداوند گناهاني را که مشرکين مکه درباره تو تصوّر ميکردند بيامرزد و اثرات آن را از بين ببرد، چون ذنب به معني کار دنبالهدار و داراي عواقب بعدي است.»
در اين هنگام حضرت رضا براي اقامه نماز برخاست و رفت. مأمون به عموي او يعني محمد بن جعفر گفت:« پاسخهاي برادرزادهات چطور بود؟»
محمد بن جعفر گفت:« او عالم است ولي ما نديدهايم او نزد کسي تحصيل کند.»
مامون گفت:« او از اهل بيت پيامبر است که رسول خدا درباره آنها فرمود:« عترت پاک من در کودکي حليم و بردبار و در بزرگي داناترين مردماند. شما نبايد به آنها چيزي ياد دهيد زيرا آنها داناترند. آنان شما را به طريق هدايت ارشاد ميکنند و به گمراهي نميکشانند.»
ابن جهم مي گويد:« روز بعد خدمت حضرت رضا عليه السلام رسيدم و حرفهاي مأمون و محمد بن جعفر را برايش بازگو کردم.»
حضرت رضا عليه السلام خنديد و فرمود:« به سخنان مامون دل خوش مکن که او به زودي مرا خواهد کشت و خداوند انتقام مرا از او خواهد گرفت.»
پاورقي
* اخبار و آثار حضرت امام رضا عل?ه السلام، ص 636، ح 8.
توسط ، با موضوع
| لينک ثابت
آخـرين مطالب ارسالـي
پيوند روزانه
- آيين خويشاوندى و صله رحم در سیره رضوی
- رفتارهای اقتصادی امام رضا عليه السلام
- توصیههای امام رضا (ع) در باب مشاجره
- روش تغذیه و طرز خوردن از نگاه امام رضا علیه السلام
- تبین جایگاه اقتصادی خانواده در نگاه امام رضا
- مباني و اصول جهاد اقتصادي در سیره رضوی
- تحرک صحیح اقتصادی در سیره رضوی
- راز طول عمر و سلامت انسان در کلام امام رضا علیه السلام
- امام رضا (ع) الگويي براي اخلاق
- سنتهای ازدواج در سیره رضوی
- امام رضا(علیه السلام) و تربيت فرزند
- سيره تربيتي امام رضا علیه ا لسلام
- اي تكيه گاه هشتمين
- اي غريب نواز!
- کعبه آمال دلدادگان
- حكايتي دارد دلبستگيهاي من و تو
- لحظه هايي كه تكرار نمي شوند
- پياده در راه عشق
- نور رضوی
- نگاه كنیم...
- تمام پيوندها
آرشـيــو مـطـالــــب
لوگودونی
پایگاه های رضوی
.........................
آماده تبادل لینک و لوگو با پایگاه های رضوی و ارزشی هستیم