همسان‏زيستي مردم و محرومان يكي از رفتارهاي اقتصادي امام و حاكم جامعه اسلامي،‌ از ديدگاه امام رضا عليه السلام است. يكي از كنيزان مأمون در اين ‏باره نقل مي‏كند:
ما را به دربار مأمون روانه كرده بودند. در آنجا در بهشتي از خوردني‌ها ونوشيدني‌ها و عطرها و پول فراوان به سر مي‌برديم تا اينكه مأمون مرا به امام رضا عليه السلام بخشيد. چون به خانه امام در آمدم، تمام آن نعمت‌ها از دست رفت. (عطاردي، 1406: ج2: 179)
يكي از تفاوت‌هاي اساسي پيشوايان ديني و الهي با ديگر رهبران اين است كه همواره پيشوايان حق، از پايگاه مردمي نيرومندي برخوردار بوده‏اند. از اين جهت، با وجود شكوه و جلال و عظمت معنوي، از مردم جدا نبودند و همراه و در ميان مردم مي‌زيستند.
امام رضا عليه السلام كه يكي از پيشوايان بر حق و رهبران واقعي و الهي اسلام به شمار مي‌آيد، علاقه فراواني در خدمت به محرومان، افتادگان و ضعيفان جامعه داشت و مي‌كوشيد در كنار آنان باشد و براي آنان همانند پدري دل‌سوز و مهربان بود. مردم نيز دل خوش داشتند كه ايشان به درددل آنان گوش مي‌دهد و به آنان توجه دارد. ازاين‌رو نوشته‏اند كه «در مسير حركت خود از مدينه به ايران، محل توقف و استراحتش را در منطقه‏ فقيرنشين قرار مي‌داد و حتي به خانه آنان وارد مي‌گرديد». (مجلسي، 1371: ج49: 122)
همچنين «آن بزرگوار با همه غلامان و خدمت‌كارانش بر سر يك سفره مي‌نشست و با آنان غذا مي‌خورد.» (علي بن عيسي اربلي: ج3: 484) «و در برابر فردي معترض كه گفته بود، چرا آنان را از يكديگر جدا نمي‌كني، فرمود: ساكت باش! خداي همگان يكي است. پدر و مادر همه يكي است و پاداش هم در گروي رفتار و اعمال است». (كليني، 1365: ج8: 230)