يكي از نكات مورد توجه اسلام در سبك پوشش، توجه به طبقات مختلف و رده‌هاي مختلف مردم جامعه است. بنا بر اين سبك، سبك پوشش حاكمان جامعه و وابستگان و خانواده آنها به دليل آنكه بيش از ديگر مردم، در ديد و منظر عمومي وجود دارد، اهميت مي‌يابد. اين لباس نبايد حساسيت مردم را برانگيزد و به آنها احساس بدي منتقل كند. امام رضا عليه السلام روايت فرموده‌اند كه أسماء بنت عميس گفت: من نزد فاطمه عليها السلام بودم كه رسول خدا صلي الله عليه و آله وارد شد، در حالي كه بر گردن فاطمه گردن‌بند طلايي بود كه علي عليه السلام از سهميه غنائم خود براي او تهيه كرده بود. پيامبر رو به فاطمه كرد و فرمود:‌اي فاطمه! اين‌طور نباشد كه مردم بگويند فاطمه دختر محمد به زي جباران رفته و لباس آنان را در بردارد. بي‌‏درنگ فاطمه آن را از گردن باز كرد و فروخت و به قيمت‏ آن بنده‌‏اي خريد و آزاد كرد. پس رسول خدا صلي الله عليه و آله از اين عمل مسرور گشت. (همان، ج۲: ۵۹) لباس هر فرد مي‌تواند نشانه‌هايي داشته باشد كه به راحتي به وسيله مردم، رمزگشايي شود و سبب طرد فرد، تداعي مناسك خاص و سطح درآمدي يك فرد باشد و معاني متفاوتي را در پي داشته باشد. جامعه برنمي‌تابد پيامبري كه خود دعوت به ساده‌زيستي مي‌كند، دختر يا خانواده‌اش، لباس و جواهرات بسياري داشته باشند. حتي در اين ميان، افرادي پيدا خواهند شد كه پول مورد نياز براي تهيه اين لباس‌ها را نتيجه برداشت غيرقانوني از بيت‌المال يا مال نامشروع خواهند دانست يا آن را نشانه عدم صداقت پيامبر و حكومت در تشويق به ساده‌زيستي خواهند دانست. شايد هم آن را نشانه و ظهور نوعي خودبرتربيني يا خودنمايي در لباس خانواده حاكمان جامعه بدانند يا ممكن است از اين كار، چنين برداشت شود كه آنها به دنبال متمايز نشان دادن خود از جامعه هستند و مردم، خود را جداي از آنها خواهند ديد. به اين ترتيب، در سبك زندگي اسلامي، بهتر است لباس حاكمان، مديران و خانواده و وابستگان آنها حساسيت‌برانگيز و اشرافي نباشد؛ هر چند از حلال تهيه شده باشد. به اين ترتيب، مي‌بينيم در سبك زندگي اسلامي، فقط سخن از كاركردهاي اوليه پوشش (گرما، زينت و مانند آن) نيست و كاركردهاي ثانويه (تمايزبخشي) نيز مورد توجه قرار گرفته است.