هرگاه کسي از رودخانه نگاه تو نگذرد، تطهير نمي شود! هر کس آواز تو را نيوشد، از ابتداي ملکوت رانده مي شود و هر آن که در پرتو چلچراغ نفست، گامهاي حيات را نشمارد، در زمره زندگان نيست! بدان هنگام که تو از «حرا» طلوع کردي، طليعه داران انوار خورشيدي بر دامن خجلت آويختند و روشنايي به فرهيختگي نايل آمد. حضرت عشق، با دم مسيحايي تو تولد يافت. کودک ايمان به يمن نداي سپيد تو، بلوغ را تجربه کرد.اگر نگاه سبز تو نمي بود، هيچ سبزه اي در جهان نمي رست. و اگر صداي گامهاي تو گوش تاريخ را نوازش نمي داد، جغرافياي عشق رنگ مي باخت. آفتاب گرم دستهاي تو، يتيمي جهان را جبران کرد. اگر مهربانيهاي تو نمي بود، هيچ گاه کودک دنيا، براي ايستادن پا نمي گرفت. با سيلي تو بر گونه کفر بود که بشر به شر پاسخ منفي داد. اين تو بودي که به تکثير پروانه هاي ملکوت اقدام کردي، و به دانايي و بينايي، جواز افزايش بخشيدي. از ناي تو، نواي نرگس عاطفه هاي محمدي روييد. تو بر بام بلند تاريخ، پرچم کعبه را افراشتي و در سرزمين قلبها، بذر محبت قرآن را کاشتي. تو نيروي نظارت بر نواحي انساني روياندي. تو «قبله» را به همه قبايل جهان هديه دادي و گل توحيد را بر گونه جمال جهان، جاودانه کردي.حسن يوسف، پرتوي از تجلي آفتاب زيبايي توست. دم عيسوي از تنفس تو برکت يافته است و عصاي همت تو، ساحران سيه پوش کفر و نفاق را از اتاق انديشه ها اخراج کرد. باران ساده صفا و سپيده از رداي تو بر جلگه هاي جوامع فرو باريد و همه انسانها را به سمت حاصلخيزي هدايت نمود.لهيب«ابولهب» را تو با تبر «تبت» خاموش کردي و لکه هاي «ابوجهل» را از تن جوامع زدودي. تو سرزمين مکه دلها را فتح کردي و در روزگاري که دنيا به تب بت پرستي دچار بود، طبابت تو، تومورهاي بدخيم کفر را از پيکره مجروح جهان بيرون کشيد و جرأت تو، جراحات زخم عميق ستم را التيام بخشيد.همه سبزپوشان، از نسل تو پديدار گشته اند و نورانيت پيشاني تو، پگاه را پايدار ساخته است. اگر تداوم آبي آرامش، از سرانگشتان همايش انديشه و احساس موج مي زند، از شکوه نگاه تو مي باشد. تو ناخداي کشتي کرامت، عاطفه روشن باراني، پناهگاه چشمان ياراني، تو شکوه و هيمنه همه سبزه زاراني...رودخانه هاي هدفمندي را تو به روي خانه هاي ما گشودي. معناي ملکوت را تو به ما ياد دادي. کتاب ايمان را تو براي جهانيان تفسير کردي.وقتي تو برفراز «حرا» ايستادي، بشريت در برابرت زانو زد و هنگامي که آواز رسالت سر دادي، همه سرداران تاريخ به راه تو، سر دادند! و زماني که انسان را ضمانت کردي، زمانه در برابر تو به کرنش نشست.تو، ما را به قريه سرسبز و شکوهمند قرآن دعوت کردي و در هر «والليل» ما را به ميهماني و «والنهار» بردي. تو با «اقراء» قرابتي ديرينه داشتي و در مزارع انديشه «والتين» و «والزيتون» مي کاشتي و «يا ايتها النفس المطمئنه» برمي داشتي. تو بر هودج «اياک نعبد» نشستي و با براق «اياک نستعين» به معراج «اهدنا الصراط المستقيم» شتافتي و «صراط الذين انعمت عليهم» را در همه گيتي گستراندي و «غيرالمغضوب عليهم و لاالضالين» را به همگان نشان دادي.اي ياسين! همه حرفهاي ما، همه جمله ها و همه نوشته هاي ما در برابر معناي بلند وجودت هيچ است. ما را به کوثر وجودت تهنيت باد و بر بلنداي بعثت تو سلام و درود نثار باد