1 - تقاضاى فرزند سالم از خداوند: روز ولادت ((آغاز تحولات بشر))
از ديدگاه امام رضا (عليه السلام ) دو ادوار زندگى انسان ، سه روز است كه بزرگترين تحول در آن به وقوع مى پيوندد.
1 - روز ولادت
2 - روز مرگ
3 - روز قيامت
در روز ولادت ، نوزاد پس از نه ماه مسافرت و سپرى كردن ايام پرفراز و نشيب در رحم مادر، آن بستر را ترك مى كند و به عالم دنيا انتقال مى يابد و تمام شرايط زندگيش دگرگون مى شود و كليه صفات مطلوب و نامطلوبى كه از پدر و مادر دور و نزديك خود به ارث برده ، با خود به دنيا مى آورد و اوضاع و احوالش تثبيت مى شود.
عن ياسر الخادم : قال : سمعت ابا الحسن الرضا (عليه السلام ) يقول : ((ان اوحش ما يكون هذا الخلق فى ثلثة مواطن ، يوم ولد ويخرج من بطن امه فيرى الدنيا، ويوم يموت فيعاين الاخرة واهلها ويوم يبعث حيا، فيرى احكاما لم يرهاشى دار زنيا.⁽¹⁾
ياسر خادم مى گويد:
از حضرت رضا (عليه السلام ) شنيدم كه مى فرمود: وحشت بارترين مواقع براى اين مردم ، در سه وقت است :
1 - روز ولادت كه از شكم مادر خارج مى شوند و دنيا را مى بينند.
2 - روزى كه مى ميرند و جهان پس از مرگ و اهل آن عالم را مشاهده مى كنند.
3 - روزى كه دوباره زنده مى شوند، به صحنه قيامت قدم مى گذراند و احكامى را مشاهده مى كنند كه در دنيا نديده اند.
يكى از شاخه هاى حب ذات در وجود انسان ، علاقه به فرزند است . اين علاقه ناشى از دو عامل است :
1 - پشتيبانى و دلگرمى در زندگى :
معمولا پدر و مادر به وسيله برخوردارى از حمايت فرزند، مخصوصا در دوران پيرى و فرتوتى مى توانند بر بسيارى از مشكلات زندگى فايق آيند.
2 - دوستى بقا و ادامه حيات :
معمولا والدين براساس ميل طبيعى فرزندخواهى انتظار داردند كه پس از حياتشان ، فرزندان با انجام اعمال خير و آمرزشخواهى همچنان پرونده عمر آنها را باز گذارند.
ان الله تعالى اذا اراد بعيد خيرا، لم يمته حتى يريه الخلف .⁽²⁾
هرگاه خداوند بخواهد خير و سعادت به بنده اى روى آورد، او را نمى ميراند تا اينكه داراى فرزندى گردد و در زمان حيات خويش نسل و اولاد خود را مشاهده كند.
در بيان ديگرى از آن بزرگوار وارد شده است :
من مات بلا خلاف ، فكاءن لم يكن بين الناس ، ومن مات وله خلف فكاءن لم يكن .⁽³⁾
((هر كس بميرد و از خود فرزندى به يادگار نگذارد، مثل اين است كه هرگز ميان مردم زندگى نمى كرده و حياتى نداشته است ، اما هر كس از دنيا برود و از خود فرزندى به يادگار گذارد، مثل اين است كه نمرده و در ميان مردم حيات ديگرى دارد.))
از مهمترين نعمتهاى الهى براى والدين ، سلامت نوازد است .
كودكى كه از نظر جسمى و روحى سالم به دنيا بيايد، مى توان گفت پنجاه درصد سعادتش در حين ولادت تامين شده است . مسلما چنين فردى با آرامش خاطر مى تواند به تمام تمنيات مشروع خويش پاسخ مشروع دهد و شاهد مقصود را در آغوش كشد، ولى كودكى كه از نظر جسمى معيوب و با روان آشفته متولد ميشود، از زندگى احساس محروميت مى كند و اين احساس پيوسته روانش را رنج مى دهد و خاطرش را آزرده و ملول مى سازد. به علاوه رنج تحقير و توهين ديگران ، ممكن است عقده او را تشديد كند و او را به پرخاشگرى و انتقامجويى از ديگران وادار نمايد.
 

هرگاه انسان دچار ياءس و سرخوردگى شود، زبانش دراز مى گردد، همانطورى كه گربه مغلوب ، به سگ حمله ور مى شود.
عن يعقوب الجعفرى : قال :
سمعت اباالحسن (عليه السلام ) يقول : لا باءس بالغزل فى ستة وجوه :
المراءة التى ايقنت انها لا تلد، والمسنة ، والمراءة السليطة ، والبذية ، والمراءة التى لا ترضع ولدها، والامة .⁽⁵⁾
يعقوب جعفرى گويد: از امام رضا (عليه السلام ) شنيدم كه چنين مى فرمود: عزل كردن (باردار نساختن زوجه ) در شش صورت مانعى ندارد:
1 - زنى كه يقين دارى نازاست .
2 - زن سالخورده و فرتوت .
3 - زن پرخاشگر يعنى (بد زبان و دهن دريده ).
4 - زن بد زبان و فحاش .
5 - زنى كه فرزند خود را شير نمى دهد.
6 - كنيز
فرزندانى كه از مادران آلوده به دنيا مى آيند، نمى توانند داراى زندگى سالمى باشند، زنانى كه دچار آلودگى هاى اخلاقى هستند، در درجه اول به خود و در درجه دوم ، به جامعه بشرى خيانت مى كنند و در حقيقت انسانيت را از مسير اصلى خود منحرف و يا لااقل سير آنرا كند و يا متوقف مى سازند. قطعا فرزندانى كه از مادران آلوده دامن پا به عرصه جهان مى گذارند، ديرى نمى گذرد كه جامعه را به وجود خود رنج مى دهند و بدون شك عده اى از ناقص عقلان و ابلهان اخلاقى و ديوانگان و جنايتكاران را بر شمار اجتماع خواهند افزود.
مرد وظيفه شناس كسى است كه مشى عاقلانه در زندگى انتخاب كند، خود را مديون اجتماع بداند، به سلامت نسل آينده توجه داشته باشد. در حقيقت همچون يك ميكانيسين متخصص كه ابزارها و چرخهاى يك واحد صنعتى را براى جريان و حركت صحيح آن تعمير و اصلاح مى كند، توانسته است واحد بزرگ يا كوچك اجتماع بشرى را در راه حركت صحيح و ترقى و پيشرفت يارى و مدد نمايد و براى اين واحد بزرگ يا كوچك انگل و طفيلى و عناصر مخل و سد راه ترقى بار نياورد، اين خدمت مقدس به يقين بالاتر از هر خدمتى است چه اگر ما انسان سالم نداشته باشيم ، جامعه نمى تواند به خوبى از مزاياى زندگى اجتماعى برخوردار شود.

پی نوشت ها:
1-تفسير برهان ، ص 656 - تفسير نورالثقلين ، ص 335.
2-بحارالانوار، جلد 101، ص 91.
3-مكارم الاخلاق ، ص 219.
4-گلستان سعدى .
5-عيون اخبار الرضا، جلد 1، باب 28، حديث 17 - روضه المتقين ، جلد 8، ص 381.