آنها چند نفر بودند. کاري پيش آمده بود و بايد امام را مي ديدند. صبح يکي از روزهاي خوب خدا، راه خانه امام را در پيش گرفتند با همديگر گفتند و شنيدند تا ناگهان خود را نزديک خانه امام ديدند و بعد از چند قدم ديگر روبروي خانه امام.
: تو در بزن زود باش بايد امام را ببينم.
: باشد باشد در مي زنم.
و از آن طرف صدايي شنيده شد و بعد از لحظاتي غلام امام روبروي آنها ايستاده بود.
: عليکم السلام... بمانيد تا به امام بگويم.
: خدمتکار رفت و برگشت با پاسخي که مردان انتظار شنيدنش را نداشتند.
: يعني امام ما را نمي پذيرد گفته است بعداً بياييم؟ چرا؟
: نمي دانم اين فرموده امام است.
و مردها از راه آمده برگشتند اما ديگر مانند لحظه آمدن قدمهايشان براي رفتن بي تابي نمي کرد و بر لبهايشان لبخندي نبود.
: باشد فردا دوباره به ديدن امام مي رويم او حتماً ما را مي پذيرد دليلي ندارد فردا هم به ما پاسخي ندهد.
و آن وقت هر کسي به راهي رفت.
فردا روز ديگري بود و آن چند نفر دوباره مقابل خانه امام و پاسخ همان پاسخ و اين آمدن و رفتن چند بار تکرار شد. ديگر نمي توانستند منتظر شنيدن جواب «نه» باشند. يکي از آنها گفت: «چرا بايد اين همه برويم و بياييم؟» و آن روز وقتي دوباره مقابل خانه امام منتظر پاسخ امام ماندند همين که خدمتکار امام «نه» گفت يکي از آنها با عصبانيت گفت: ديگر همه با خبر شده اند. به ما مي خندند مگر ما چه کرده ايم که نبايد بتوانيم اماممان را ببينيم و دوباره التماس کرد. خدمتکار امام دوباره به داخل خانه رفت و بعد از دقايقي برگشت.
: امام شما را پذيرفته است.
و ناگهان لبخندي بر لبهاي آنان شکفت وارد خانه امام شدند هر چند هنوز نمي توانستند بفهمند چرا امام آنها را دير پذيرفته است.
امام نشسته بود و با ديدن ميهمانانش سلامي گفت و بلند شد و ميهمانان را به نشستن دعوت کرد ميهمانان نشستند به همديگر نگاهي انداختند و آن وقت يکي از آنها پرسيد اي فرزند رسول خدا مگر از ما چه اشتباهي سر زده است که اجازه وارد شدن نمي داديد؟
امام نگاهي به آنها کرد و آن وقت با حالتي که نشان از اندوه فراوان داشت لب به سخن گشود:
اگر زحمتي به شما رسيده است از کاري است که انجام داده ايد شما مي گوييد شيعه علي هستيد!
: جانمان به فدايتان مگر چه عيبي دارد؟!
: خدا از تقصيراتتان بگذرد. شيعيان اميرالمؤمنين، حسن و حسين، سلمان و ابوذر و مقداد و عمارند مي دانيد که آنها کوچکترين نافرماني به علي نکردند اما شما چه؟! در کارهاي فراواني به راه علي نرفته ايد و در واجبات کوتاهي مي کنيد اگر سخن و اعمالتان يکي نباشد هلاک خواهيد شد مگر آنکه خداوند رحمي کند و نجاتتان دهد.
اتاق را سکوت اندوهگيني فرا گرفت آن چند نفر نگاهشان را از امام دزديده بودند و به زيراندازي که بر آن نشسته بودند چشم دوخته بودند اما سرانجام يکي از آنها لب باز کرد.
: اي فرزند رسول خدا اکنون آن گونه عمل خواهيم کرد که شما فرموديد.
و ديگران نيز سربلند کردند. امام نگاهي از روي مهر به آنها انداخت و بار ديگر همه آنها را از نظر گذراند و آن گاه مشکلشان را بازگو کردند و ساعتي بعد راضي و خوشنود از امامشان جدا شدند و اتاق را خلوت کردند