حالا نزديک شده بودند... اتوبوس داشت آنها را به حرمي مي برد که آرزوي زيارتش را چند ماهي بود در دل داشت و حالا او و دوستانش را فرا خوانده بود و او خوشحال با اتوبوس تهران- قم به سمت قم مي رفت به سمت حرم خواهر مهربان امام رضا(ع) و به سمت مسجدي که دوست داشت زودتر به آن جا برسد. اتوبوس داشت مي رفت و براي او لحظات تند نمي گذشت او فرصت داشت تا بيرون را تماشا بکند با بغل دستي اش حرف بزند و به هفته قبل فکر کند و به تصميمي که گرفته بودند.با چند نفر از دوستانش درخواست داده بود تا در حرم امام رضا(ع) خادم شود آرزويي که نمي توانست آن را فراموش کند. خيلي طول کشيد تا به آنها جواب بدهند روزها و لحظه ها برايش سخت مي گذشت دوست داشت زودتر جوابي بشنود جوابي مثبت...
سرانجام روز موعود رسيد و به آنها جواب داده شد اما جواب آن چيزي نبود که آنها توقع داشتند. فقط به يک نفر از آنها جواب مثبت داده بودند و او اصلاً نمي خواست اين جواب را بشنود. ناگهان نااميدي تمام وجودش را فرا گرفت دوست نداشت اين جواب را بشنود او دوست داشت خادم حضرت شود و حالا به او جواب ديگري داده بودند هم او و هم چهار نفر از دوستانش ناراحت بودند ديگر حال و حوصله حرف زدن نداشتند اما ناگهان پيشنهاد يکي از دوستانش حال و هواي آنها را عوض کرد.
- : عيب نداره اين دفعه نشد دفعه بعد ان شاا... يه روز به آرزومون مي رسيم هر چي ديرتر به آرزومون برسيم قدرشو بيشتر مي دونيم.
بقيه نگاهي به او انداختند و يکي گفت: خوب حالا نگفتي پيشنهادت چيه؟سعيده خودش را جمع و جور کرد و همان طور که روسري اش را مرتب کرد گفت شما که هميشه آرزو داشتين امسال برين زيارت حضرت معصومه(س) خوب الان وقتشه.
بقيه ساکت شدند و بعد از چند ثانيه سعيده گفت: خوبه اين جوري يه آب و هوايي هم عوض مي کنيم هم زيارت مي کنيم و هم قم رو دوباره مي بينيم.حالا اتوبوس داشت پنج دوست را به طرف قم مي برد. مادر زهرا هم با آنها آمده بود. زهرا از شيشه اتوبوس به بيرون نگاه مي کرد و زير لب صلوات مي فرستاد داشت فکر مي کرد. شايد در خيالش روزي را مي ديد که خادم شده است خادم حضرت رضا.
اتوبوس داشت به قم مي رسيد...