امام رضا (ع) مطابق حرکت توحیدی خویش در فرصت های مختلف مسئله حکومت و ولایت و لزوم برخورداری جامعه از یک ولی و زمامدار را به عنوان یک ضرورت اجتماعی مطرح می کردند.

فضل بن شاذان یکی از یاران امام رضا(ع) از امام رضا (ع) پرسید: چرا اولوالامر و زمامدار (به عنوان یک ضرورت ) قرار داده شده و مردم به اطاعت آنان مأمور شده اند؟ امام رضا (علیه السلام ) پاسخ فرمود: منها انا لا نجد فرقة من الفرق ولا ملة من الملل بقوا وعاشوا الا بقیم ورئیس ولما بدلهم منه فى امر الدین والدنیا فلم یجر فى حکمة الحکیم ان یترک الخلق مما یعلم انه لا بدله منه ولا قوام لهم الا به فیقاتلون به عدوهم ویقسمون فیئهم ویقیم لهم جمعهم وجماعتهم ویمنع ظالمهم عن مظلومهم .*
ما هیچ فرقه اى از فرقه ها و ملتى از ملتها را نمى یابیم که بتوانند باقى بمانند و زندگى کنند، مگر به وسیله رئیس و زمامدارى که کار دین و دنیاى مردم را سامان دهد. با توجه به این اصل مسلم جایز نیست در حکمت حکیم که خلق را بدون سرپرست ترک گوید، با آنکه مى داند این امر براى آنان ضرورى است و بدون رئیس نمى توانند برپا باشند، با دشمنان مقاتله کنند، بیت المال را بین خویشتن تقسیم نمایند، جمع و جماعتشان را برپا دارد و مانع ستم ظالمشان به مظلومشان گردد.
* بحارالانوار، جلد 6، ص 60.