«اینجا دارالشفایه. اینجا جاییه که هر که در این عالَم، دلش گرفته، می‌آد اینجا و با دل شاد بیرون می‌ره».  «بذار یه اتفاق قشنگ رو برات تعریف کنم. از مهربانی و رئوفی امام رضا(ع شب، یکی از همسایه‌ها تماس گرفت و گفت که فردا برای دو نفر مهمون که از تهران اومدن، دو تا غذای متبرّک مهمان‌سرای حضرت لازم دارم. صبح توی اداره برای تدارک دو مهمان عزیز تلاش کردم و در آستان موفقیت بودم که دیدم دو نفر (یک آقای مسنّ و یک آقای جوان‌تر که حدوداً 52 یا 53 ساله به نظر می‌رسید) وارد شدند و گفتند: «ما برای غذای متبرّک مهمان‌سرای حضرت رضا(ع) ‌آمدیم». گفتم: «باشه. من دارم تدارک می‌بینم و شما بعد از نماز ظهر بیایید که باهم مشرّف بشیم». آن‌ها پس از نماز آمدند و در همین حین، آقای جوان، خیلی سرفه می‌کرد؛ سرفه‌های طولانی و عذاب‌آور. ما حرکت کردیم به سمت مهمان‌سرا. به جلو ایوان ساعت که رسیدم، آقایی که سرفه می‌کرد، سرفه‌هاش تند شد و بی‌حال، همان‌جا نشست. من اشاره کردم که اگه حال شما مساعد نیست، من به همراه پدرتان به مهمان‌سرا بروم و غذا را بگیرم. اشاره کرد که «نه؛ من می‌خوام مهمان‌سرای حضرت رو از نزدیک ببینم». برای همین، دوباره بلند شد و تا سقّاخانه اسماعیل طلایی آمد و آنجا باز سرفه‌اش شدید شد و بالاخره در کنار ایوان نقاره‌خانه، روبه‌روی بارگاه حضرت نشست و شروع کرد به سرفه کردن و به ما اشاره کرد که شما برین غذا رو بگیرین. من در حین رفتن، از پدرش پرسیدم که ایشان چه‌شونه. گفت: «اون از فرماندهان جنگ تحمیلیه و شیمیایی شده». قصّه، دستم آمد. ما رفتیم غذا را گرفتیم. وقتی برگشتیم، حالش بهتر شده بود. بلند شد غذا را گرفت و با ما خداحافظی کرد. من راه افتادم و هنوز چند قدمی نرفته بودم که صدام کرد. برگشتم. گفت: «ما اون دو مهمانی که شما این غذا رو برای اون‌ها تدارک دیدین، نیستیم». با تعجب گفتم: «مگه شما مهمون‌های آقای موسوی نیستین؟» گفت: «نه». گفتم: «پس آدرس من و این جریان ...!» گفت: «از هواپیما که پیاده شدم، رو به حضرت که سلام دادم، گفتم: “آقا! من می‌خوام برای شفای مریضی‌ام مهمان شما باشم”. به زائرسرا که رسیدم، دیدم یه نفر دست روی شانه‌ام گذاشت و گفت: “می‌خوای امروز مهمان امام رضا بشی؟” اشک توی چشمام جمع شد و گفتم: “من از خودشون خواستم”. گفت: “به این آدرس برو و بگو برای غذای متبرّک مهمان‌سرا اومدم”. ... باقی قضایا را هم که خودتون بهتر می‌دونین». اشک توی چشمم حلقه زد. رو به حضرت، عرض ادبی کردم و متفکرانه راه افتادم. چند ماهی گذشت و من یک روز، کشیک داشتم. وقتی وارد محل کارم شدم، دیدم دو نفر منتظرم هستند. یه آقای شاداب و سرحال، جلو آمد و گفت: «منو شناختین؟». دیدم خودشه؛ سرحال و قبراق. باهاشون احوال‌پرسی کردم. او گفت: «ما از اینجا که رفتیم، به لطف حضرت رضا(ع) شفا گرفتم و الحمدُلله الآن خوب هستم و امروز هم اومدیم به زیارت و عرض تشکر از امام رضا(ع). الآن هم گفتیم بیاییم هم از شما احوالی بپرسیم، هم اگه امکان داره، ما رو به غذای متبرّکی مهمون کنین». پدرش گفت: «بابا! تو این وقت و ساعت که خیلی بعیده ایشون بتونه کاری بکنه». من هم حرف پدر ایشان را تأیید کردم و باهم به سمت حرم حرکت کردیم. در راه به یکی از دوستان خادم برخورد کردیم. ایستادیم به احوال‌پرسی و شرح ماوقع. وقت خداحافظی، دیدم خادم، بسته‌ای را به سمتش گرفت و گفت: «مخصوص شماست». با اشاره، پرسیدم: «چیه؟» گفت: «غذای حضرت. امروز نیّت کردم غذام رو ببرم منزل؛ اما قسمت ایشون شده». پسر، رو به پدر کرد و گفت: «دیدی پدر؟!» گفتم: «اگه آقا بخواد، همه‌چی درست میشه».
خادم بااخلاصی که داشت این جریان رو تعریف می‌کرد، به اینجای واقعه که رسید، گفت: «البته در اینجا از این اتفاق‌ها فراوان دیده می‌شه. توی این سال‌ها که توفیق خدمتگزاری دارم، بسیار دیده‌ام. بارگاه امام رضا(ع)، بهشتی از بهشت‌های خداست و دارالرحمه‌ای است که همه به شوق حضور در این سرا، سر از پا نمی‌شناسند و زائر این سرای نورانی می‌شوند و در این بارگاه ملکوتی، گل اجابت می‌چینند و نام عزیز “رضا(ع)” را زمزمه می‌کنند»