سال‌ها مي‌گذشت اما علي‌بن موسي(ع) هنوز صاحب فرزندي نشده بود و همين نكته نگراني ياران او را برانگيخته بود. آنها احساس مي‌كردند كه زمان به سرعت مي‌گذرد و جاي خالي جانشيني كه پس از علي‌بن موسي(ع) مي‌بايست عهده‌دار هدايت و رهبري شيعيان باشد، به عينه ديده مي‌شود.برخي از آنان كه اعتقاد راسخ‌تري نداشتند و موريانه ترديد به زواياي ذهن و روحشان نفوذ كرده بود، مدام بهانه مي‌گرفتند كه پس چرا علي بن‌موسي(ع) پس از سپري شدن اين همه سال بدون وارث است؟ رفته‌رفته كار به جايي رسيد كه هرچند وقت يكبار عده‌اي به ملاقات علي بن‌موسي(ع) رفته و هر يك به زباني اين موضوع را با او درميان مي‌گذاشتند. علي‌ بن‌موسي(ع) اما با همان آرامش و وقار هميشگي خود يارانش را به صبر و خويشتنداري دعوت مي‌كرد و بر اين باور بود كه در اين تأخير قطعاً حكمت و مصلحت بزرگي نهفته است كه تنها خداوند از آن آگاه است و همه مي‌بايست راضي به رضاي خدا باشند.پس از گذشت چندي آثار حمل بر «خيزران» همسر علي بن‌موسي(ع) ظاهر شد و سرانجام لحظه بزرگي كه آرزوي همه دوستداران خاندان پيامبر(ص) بود، فرا رسيد.پس از‌آن همه سال انتظار، اكنون همه با اشتياق و مسرت فراوان چشم به راه تولد نوزادي بودند كه به آينده اميد و مفهوم دوباره‌اي مي‌بخشيد و تولد او بي‌شك معجزه‌اي بود كه دهان دشمنان و ياوه‌گويان را براي هميشه مي‌بست.هنگامي كه شب از نيمه گذشت و همه جا را سكوت فرا گرفت، علي بن‌موسي(ع)، «حكيمه» خواهر خود را فراخواند، چراغي به او داد و به او گفت كه اينك به بالين خيزران برو، لحظه تولد فرزندم نزديك است.حكيمه وارد اتاق شد و بر بالين خيزران نشست. او از اينكه علي بن‌موسي(ع) وي را براي اين لحظه بزرگ برگزيده است و به‌زودي شاهد تولد برادرزاده خود خواهد بود، شور و شادماني فراواني درخود احساس مي‌كرد.به محض آشكارشدن حالت زايمان، چراغ خاموش شد و اتاق در تاريكي فرو رفت. حكيمه كه از اين اتفاق غافلگير شده بود اندوهگين شد و قصد روشن كردن چراغ را داشت كه ناگهان احساس كرد در درون طشت، كودكي را مي‌بيند كه بر روي پيكرش چون جامه، پرده‌اي نازك قرار گرفته و مانند قرص ماه مي‌درخشد.حكيمه بي‌اختيار نوزاد را از درون طشت برداشت و در آغوش گرفت، آن‌چنان كه گويي تمام دنيا را به او بخشيده بودند. نه! بيشتر، بيشتر، بيشتر، خيلي بيشتر، آنقدر كه اين حس لطيف بيان‌كردني نبود.حكيمه چنان از خود بي‌خود شده بود كه سر از پا نمي‌شناخت و هنگامي به خود آمد كه علي بن‌موسي(ع) در را گشود.حكيمه نوزاد را به علي بن موسي(ع) سپرد و از تماشاي منظره نوزاد پسر در آغوش پدرش احساس خوب و بي‌سابقه‌اي پيدا كرد.علي بن موسي(ع) فرزندش را به سينه فشرد و در گوش او كلماتي زمزمه كرد. حكيمه هيچگاه چشمان برادرش را اين‌قدر لبريز از مهر نديده بود، شادماني برادرش از تولد اين نوزاد، او را خوشحال‌تر مي‌كرد.علي بن‌موسي(ع) با احتياط خم شد و نوزاد را در گهواره گذاشت و با چهره‌اي متبسم از حكيمه خواست كه پيوسته كنار گهواره باشد. حكيمه در كنار برادرش ايستاد و گفت: «ولادت او به راستي شگفت‌انگيز بود.»علي بن‌موسي(ع) درحالي كه به نوزاد نگاه مي‌كرد، گفت: او همنام جد من و بخشنده‌ترين مردمان خواهد بود، اينك شكيبا باش كه در آينده عجايب زيادي از او خواهيد ديد...

منبع: مناقب ابن شهرآشوب -كامران شرفشاهي