مرحوم شيخ صدوق(ره) به نقل از ريان بن صلت آورده است که گفت: پس از مدتي که در خدمت مولايم، حضرت علي بن موسي الرضا عليه السلام بودم، روزي خواستم که به قصد عراق مسافرت کنم. به همين دليل به قصد وداع و خداحافظي راهي منزل امام عليه السلام شدم. در بين اين مسير با خود گفتم: هنگام خداحافظي، پيراهني از لباس هاي حضرت را تقاضا مي کنم که چنان چه مرگ من فرا رسيد، آن پيراهن را کفن خود کنم و نيز مقداري درهم و دينار طلب مي کنم تا براي اعضاي خانواده خود سوغات و هدايايي تهيه کنم. وقتي به محضر شريف امام رضا(ع) وارد شدم و کمي نشستم، خواستم خداحافظي کنم که گريه ام گرفت. از شدت ناراحتي براي فراق و جدايي از حضرت، همه چيز را فراموش کردم و پس از خداحافظي برخاستم که از مجلس بيرون بروم. هنوز چند قدمي بر نداشته بودم که ناگهان حضرت مرا صدا زدند و فرمودند: اي ريان! باز گرد. وقتي بازگشتم، حضرت فرمودند: آيا دوست داري که يکي از پيراهن هاي خودم را به تو هديه کنم تا اگر وفات کردي آن را کفن خود قرار دهي و آيا ميل نداري مقداري دينار و درهم از من بگيري تا براي بچه ها و خانواده ات هديه و سوغات تهيه کني؟ من با حالت تعجب عرض کردم: اي سرور و مولايم! چنين چيزي را من در ذهن خود گذرانده بودم و تصميم داشتم از شما تقاضا کنم، ولي فراموشم شد. بعد از آن، حضرت يکي از پيراهن هاي خود را به من هديه کردند و سپس گوشه  جانماز خود را بلند کردند و مقداري درهم برداشتند و تحويل من دادند و من با حضرت خداحافظي کردم.

(عيون اخبارالرضا عليه السلام، ج۲، ص۲۱۱، ح۱۷)