مرحوم علامه مجلسي(ره) و برخي ديگر از بزرگان آورده اند: يکي از اصحاب حضرت علي بن موسي الرضا عليه السلام به نام علي بن ابي  حمزه بطائني حکايت کرده است که روزي در محضر مبارک آن حضرت بودم که تعداد سي نفر غلام حبشي در آن مجلس وارد شدند.

پس از ورود، يکي از آن ها به زبان و لهجه حبشي با امام رضا(ع) سخن گفت و حضرت نيز به زبان حبشي و لهجه محلي خودشان پاسخ او را دادند و لحظاتي با هم سخن گفتند.

آن گاه امام(ع) مقداري پول به آن غلام عطا کردند و مطلبي را به او فرمودند و سپس همگي آن ها حرکت کردند و از مجلس خارج شدند. مي گويد: من با حالت تعجب به حضرت عرض کردم: يابن رسول ا...(ص)! فدايت شوم. مثل اين که با اين غلام به زبان حبشي و لهجه محلي صحبت مي فرمودي؟!

امام عليه السلام فرمودند: آن غلام را در بين تمام همراهانش، عاقل و باشخصيت ديدم، لذا او را برگزيدم و ضمن تذکراتي، به او توصيه کردم تا کارها و برنامه هاي ساير غلامان و دوستان خود را برعهده گيرد و در حق آن ها رسيدگي کند و نيز هر ماه سي درهم به هر کدام از آن ها بپردازد.

او نيز نصايح مرا پذيرفت و مقداري پول به او دادم تا بين دوستانش طبق توصيه تقسيم کند.

علي بن حمزه بطائني افزود: سپس حضرت مرا مخاطب قرار دادند و فرمودند: آيا از گفتار و برخورد من با اين غلامان و بندگان خدا تعجب کرده اي؟! آن گاه حضرت به دنبال سوال خويش فرمودند: تعجب نکن، براي اين که منزلت و موقعيت امام، بالاتر و مهم تر از آن است که تو و امثال تو فکر مي کنند.

سپس فرمودند: آن چه در اين مجلس مشاهده کردي، همانند قطره اي است در منقار پرنده اي که از آب دريا برگرفته باشد. آيا برداشتن يک قطره از آب دريا، در کم يا زياد شدن آب دريا تاثيري دارد؟

بعد از آن، امام رضا عليه السلام افزودند: توجه داشته باش که همانا امام و علوم او همچون دريايي بي منتهاست که پايان ناپذير باشد و درون آن مملو از انواع موجودات و جواهرات گوناگون است و چون پرنده اي قطره اي از آب آن را بردارد چيزي از آب آن کم نخواهد شد و همچنين امام، علومش بي منتهاست و هر کس نمي تواند به تمام مراحل علمي و اطلاعات او دست يابد.

(بحارالانوار، ج۲۶، ص۱۹۰،ح۲)