كارواني خسته از دور نمايان مي شود. شوق از حنجره ها فرياد مي كشد. دسته هاي گل و شاخه هاي سبز از انتظار بيرون مي آيند و به سوي خاك پاي كاروانيان به پرواز در مي آيند. صداي هلهله به استقبال كاروان پيش مي تازد. كسي جلو مي رود. كفش هايش را از پاي در مي آورد و به گردن مي آويزد و رخصت نمي دهد كسي عنان افتخار را به دست گيرد. پا برهنه و لگام به دوش، ناقه اش را تا دروازه هاي شهر و از آنجا تا باغ دل آراي «بابلان» بدرقه مي كنند آخر او مسافر مدينه است. خواهر آفتاب طوس است و دختر موسي بن جعفر، كه قدم هايش شهر را آذين بسته است. اي خواهر ولايت و دختر امامت! آمدنت را به شهر قم گرامي داريم.
اي بانوي غزل هاي اشك نشان! ما اهل قم هر چه داريم از ابرهاي كرامت تو باريدن گرفته و اين كوير نمك زده، از قدوم تو گلستانِ زيباترين گل ها شده است. گام هاي تو شهرمان را رنگ و بوي مدينه بخشيده و نامش را در رديف شهر پيامبر و علي و فاطمه نوشته است. اي كبوتر دور از وطن! كاشانه مان را طراوت عصمت بخشيدي. اي كريمه آل البيت به شهر خود و به آشيانه دلخواهت قدم رنجه فرمودي!
اي بانوي نجيب وحي آشيان! اي كبوتر خسته اي كه به شوق ديدار كعبه خراسان عزم سفر كردي، از آن روزي كه شهرم را با آمدنت رونق داده اي ديگر احساس تنهايي نمي كنيم. تو در شهر غربت از هزاران آشنا، آشناتري، تو غريبي زود آشنا هستي كه همه دل هاي غريب بر ضريح نوراني ات دخيل بسته اند. شهرمان با قدوم تو خدايي شد و آشيانه آل محمّد نام گرفت.
درود خدا بر تو و بر قدوم روح فزايت، اي بانوي كرامت!
اي بانوي تغزل هاي سبز! شهر من هيچ مهماني به خوبي تو نديده است. شهر من به ميزبانيِ تو افتخار مي كند و نامش از صفحه كويرها محو شده و در شمار بوستان هاي آباد آمده است. شهر من مرهون مهرباني توست تو زمزمه نسل در نسل مرا اجابت گفته اي. دست هاي غربت زده ام هميشه خاكبوس آستان غريب نواز تو بوده است. تو خود زائري غريب هستي كه دل بر آستان ديگري داده بودي؛ اما دستت به آن آستانه بلند نرسيد. آستان برادرت رضا را مي گويم كه به شوق واپسين ديدار خورشيد رويش، راهي صحراها گشتي. اينك شهر من نيازمندِ كرم توست و هر صبح و شام سجده بر آستانت مي آورد. سلام صبح و شام ما را بر قدوم مطهرت پذيرا باش.