آنچه در ادامه مي‌آيد از کتاب کرامات امام رضا به قلم حسين صبوري از زبان ميرزا مهدي آشتياني نقل شده است؛

 حوالي عصر در حال خواندن قرآن بودم که ديدم آقايي بلند بالا در برابرم ايستاده و مثل خورشيد مي‌درخشد. بي‌اختيار از جا جستم و مؤدبانه در برابرش ايستادم و عرض کردم: «السلام عليک يا رسول‌الله». نمي‌دانم از کجا فهميدم که رسول‌الله (ص) است! آقا با مهرباني جواب سلامم را داد و پرسيد: تو را چه شده است ميرزا مهدي؟ سفره دلم را باز کردم. در ادامه گفتم چيزي که برايم قابل تحمل نيست اين است که شاهد از بين رفتن دين و ايمان در اين مملکت باشم، اين روزها جوان‌هاي ما دارند کمونيست مي‌شوند و اين «تقي اراني» هم که شده بلندگوي شيطان. مي‌ترسم آخر اين مرد، ايران را هم مثل روسيه، بي دين کند.حرف‌هايم که به اينجا رسيد، آقا لبخندي زد و فرمود: ما امور ايران را به فرزندمان «رضا» واگذار کرده‌ايم، تا خواستم چيزي بگويم ديدم از آقا خبري نيست... راه مشهد‌الرضا(ع) را در پيش گرفتم. پيش روي مبارک حضرت ايستاده بودم و زيارتنامه مي‌ خواندم. ديدم آقايي ماه رخسار، بر روي تختي از نور، نشسته است. آقا در جواب سلام من فرمود: وعليک السلام! اي ميرزا مهدي! از ما چه مي‌خواهي؟‌ همان عرايض را تکرار کردم. آقا در جوابم فرمود: قرض‌ هايت، ادا خواهد شد و اين بيماري ‌ات جزو قضا و قدر حتمي الهي است که در نهايت به نفع شماست، ولي در عين حال عمري طولاني خواهي داشت و اما از بابت تقي اراني نگران نباش، زيرا من ضامن کشور ايران هستم و اين کشور زير نظر من است. با شنيدن اين سخنان، آرامش و اطمينان، سرزمين وجودم را تسخير کرد و گذشت زمان صحت اين مکاشفه را به اثبات رساند.