امروز می‌خواهم با تو ساده حرف بزنم بی‌هیچ بازی با کلمات یا ریختن عواطف میان واژه ها، مثل وقتهایی که دوستت دارم های بی ریای کودکانه ام را می‌پیچیدم لای کاردستی و روز مادر می‌دادم به مادرم.

مثل انشاهای دوران دبستان و یا تبریکهای صادقانه روز معلم با بوسه ای بر گونه اش که مثل دنیایی از احساس می‌نشست توی قلبم.
میدانی امام مهربانی ها این روزها خیلی بی‌حوصله ام... تکیده شده ام. گاهی ساعتها می‌نشینم رو به روی پنجره اتاقم و خیره می‌مانم به دیوار خانه رو به رو بی آنکه زمان را بدانم یا چند صفحه دلنوشته می‌نویسم و پاره می‌کنم و دوباره از نو شروع می‌کنم... دلم حسابی گرفته ...
پای ضریح ات هم آمدم ... گلایه هم کردم ... شکایت هم آوردم ... حتماً حواست به من بود... گفتم کسی که خیلی دوستش داشتم باورم را به هم ریخت ... گفتم از درون خرد شدم...شکستم...گفتم طاقتم زیاد نیست... گفتم مثل مجسمه ای شدم که به یک باره از هم پاشید... نگفتم؟
آمدم کنار حوض وضو گرفتم نماز زیارت خواندم و برای صبوری خودم هم دعا کردم. هر حرفی را به هر کسی نمی شود گفت اما من تو را دارم که وقتی از هم می‌پاشم و حتی وقتی خوبم می‌توانم بیایم کنارت پنجه بیندازم میان پنجره فولادت مثل طلبکارها زار بزنم و برای آرامش خودم دعا کنم ... گاهی دست نوازشت را روی سرم احساس می‌کنم... بعد آرام می‌شوم ...می نشینم میان یکی از رواقهایت زیارت نامه می‌خوانم و زائرانت را می‌نگرم که چگونه با تو خلوت کرده اند ... انگار دلم آرام می‌شود با خودم فکر می‌کنم این همه زائر، این همه شوق ، یا شاید این همه درد... من هم یکی از آنها ... بعد انگار دردم تکه تکه می‌شود ... انگار کوچک می‌شود ...انگار درد تکه تکه شده و کوچک شده ام را جا می‌گذارم میان صحن و رواقت و بر می‌گردم خانه.