خوشبختی ام جایی گم شد، بین روزهای عمر... تو ایامی که جوونی مون رو، با شتاب ریختیم پای کار و کار و کار و زندگی برای اطرافیان و دغدغه نگاه دیگران و دل نگرونی «نکنه نمره انضباطمون از نظر مردم از 18 پایینتر بیاد».

ما حصلش شد، در آستانه چهل سالگی زندگی کردن بین مردمی 70 فرقه که دیگه هویتشون رو از دست دادن و دیگه نمی دونن کدوم گرد باد پدر و مادرشون رو از کجا آورده روی آسمون تهرون و حالا اونها کجایی اند؛ البته که تهرونی اند.
مثل خود من که پس از شش سال به غربت و غریبی این خاک عادت نکردم و هنوز خواب شهرم رو می‌بینم و کوچه پس کوچه‌های تمیزش و مهربونی همسایه هاش رو آرزو می‌کنم.
عادت نکردم به زندگی کردن در شهری که حتی نمی تونی راسته خیابون کشاورزش بچه ات رو رها کنی، ده قدم جلوتر یا عقب تر راه بره و تنت نلرزه که کسی بچت رو نزنه زیر بغل و بره و یا یکی دست کنه گردنبندت رو بی خیال مهره پنجم گردنت که روی نخاع داره فشار میاره و بند بازی می‌کنه، بکشه و بره و تو رو عمری قطع نخاع کنه.
غریبه شدم بین آدمهایی که بودن رو فراموش کردن و تمام افتخارشون به ماسکهای پر رنگ و لعابیه که هی به هم قرض میدن.
خوشبختی ام وقتی گم شد که پدر رفت در اوج و ما موندیم و پله‌هایی که یکی یکی به زیر اومدیم از همه ابهتی که پدر در محله به خوشنامی به ارث گذاشته بود.
خوشبختی‌ام توی تنهایی مادر و دیدن پیر شدنش بدون همدم گم شد؛ وقتی هر روز و هر شبم شد فکر بی‌همزبون موندن مادر و منتظر شدن او برای شنیدن صدای بچه‌هاش. دیگه نیستم کنارش که شبها رختخوابم رو کنار تختش بندازم و تا صبح چند بار به قفسه سینه‌اش نگاه کنم که بالا پایین میره؟
ولی کابوسم رو با خودم آوردم به تهرونی که به گنج دلهره هام اضافه کرده تا بذارمش کنار کلکسیون جورواجور کابوسهام و هر شب یکی دوتاش رو بیرون بیارم و مثل ظرفهای نقره مادرم برقشون بندازم. خوشبختی ام توی رنج غربت شاید گم شد، وقتی بی صدا درد دوری من رو شکست، وقتی بیمار بودم و نمی تونستم حتی یک ساعت کسی رو پیدا کنم که بچمو نگه داره تا با خودم نبرمش به فضای پر از میکروب بیمارستانها و مطبها.
شاید خوشبختی‌ام گم شد بین روزهایی که به امید بهترین شدن و روزهای بهتر رو دیدن سپری شد، بی هیچ نتیجه. خوشبختی‌ام بین دستهایی که نتونستند اونقدر قدرت داشته باشند که این روح رنج کشیده رو حمایت کنند، گم شد، وقتی بزرگترین نیازم رو برای امنیت بخشیدن بی‌جواب گذاشتند.
خوشبختی من رو کسی، حسی یا سرنوشتی ازم گرفته؛ شاید، شاید نظری از من برگشته، نظر کسی که برام از همه دنیا مهمتر بود و حتی فکر کردن به اینکه نظرش از من برگرده تبدارم می‌کرد. به نظر شما امام رضا(ع) نظرش رو از من برگردونده که آواره غربتها شدم؟