داشتند دعوا مي‌كردند. صدايشان بلند شده بود و دعوايشان بالا گرفته بود. كار داشت به جاهاي باريك كشيده مي‌شد كه يكي از دوستانش آمد و گفت: پيغام داده كه «سلامم رو به دوستانم برسون و بگو سكوت كنين، تمومش كنين و با هم روبوسي كنين، بعدش هم همه‌چي رو فراموش كنين. بگو كه دوست بودنشون اون‌ها رو به من نزديك مي‌كنه و فحش ‌دادن و دعواشون اون‌ها رو از من دور مي‌كنه» اين‌ها پيغام امام‌ رضا(ع) بود كه به عبدالعظيم حسني (همين شاه عبدالعظيم شهر ري خودمان!) داده بود تا به چند تا از آشناها بدهد كه داشتند دعوا مي‌كردند.
خدا برايمان خواسته؛ خواسته كه بشويم زائر همچين بزرگي. خواسته كه بياييم جايي كه روزي او در آنجا زندگي كرده. جايي كه او آنجا راه رفته، نفس كشيده، حرف زده، خنديده، زندگي كرده و رفته. خدا برايمان خواسته كه بشويم زائر حرمش. يعني انتخاب كرديم و انتخاب شديم. انتخاب كرديم زائر بودنمان را و انتخاب شديم براي نزديك‌شدن به او. حالا كه انتخاب شديم، پس بايد نزديك شويم، نزديك و نزديك‌تر.
رابطه يعني اين
رابطه يعني يك راه براي وصل‌كردن دو يا چند چيز به هم. اين راه مي‌تواند يك وسيله باشد، يك محل باشد، يك شيء باشد، يك بهانه باشد، يك آدم باشد يا هر چيز ديگري. رابطه مي‌تواند يك‌طرفه باشد،‌ مي‌تواند دو‌طرفه باشد، مي‌تواني فقط تو باشي كه تصميم مي‌گيري به يك نفر نزديك بشوي، پس همه تلاش روي دوش خودت است. خود بايد بروي و بگردي و اخلاق و خصوصيات و دوست‌داشتني‌ها و دوست‌نداشتني‌هاي آن شخص را پيدا كني، اما اگر دوست داشتن و رابطه داشتن دو‌طرفه باشد، آن وقت كار راحت‌تر است. چون طرف مقابل خودش به تو مي‌گويد كه چه مي‌خواهد، چه چيزهايي را دوست دارد و چه چيزهايي را دوست ندارد. حال اگر طرف رابطه‌ات آدم بزرگ و محترم و دور از دسترسي باشد كار سخت‌تر مي‌شود، اما اينجا با اينكه امام رضا(ع) بزرگ و شناخته شده است، چون زائرهايش را دوست داشته و برايش عزيز بوده‌اند برايشان پيغام‌هايي گذاشته؛ پيغام‌هايي كه رسيدن به او را آسان‌تر مي‌كند. امام‌ رضا(ع) به فكر ما بوده و براي ما كه دوستانش هستيم، سلام رسانده و پيغام‌هايي داده. فقط كافي است گوش كني، تا اين پيغام‌ها را بشنوي. پيغام‌هايي كه همه‌جا هستند، همه جاي شهر، همه جاي حرم.
نخ تسبيح اينجاست
حالا هم آمده‌ام اينجا تا توي يك دريا محبت و بركت باشم. من هم‌ قرار است با همه آن‌ دوست‌ها رابطه داشته باشم. بهانه اين رابطه هم‌ امام‌ رضا(ع) است. زائرها را توي حرم امام رضا(ع) مي‌بينم. دليل مشتركمان امام رضاست و وسيله آشنايي‌مان هم امام رضا(ع) بوده. حالا مي‌خواهي اين رابطه چطور باشد؟ رابطه‌اي كه پايه و اساسش بركت است و همه‌اش مي‌رسد به امام رضا(ع)... مثل مهره‌هاي تسبيحي كه بهانه و دليل وصل ‌شدنشان نخي است كه مهره‌ها را محكم كنار هم نگهداشته. مهره‌ها همه به خاطر يك حقيقت بزرگ كنار هم هستند. حالا فكر مي‌كني اين كنار هم بودن بايد چطوري باشد؟!
برسان سلام ما را
سلام، سلامتي مي‌آورد، خير و بركت و خيلي چيزهاي خوب ديگر. حالا فكرش را بكن بخواهي به كسي سلام بدهي كه عين بركت است. فرقي نمي‌كند كجا باشي. سلامت را مي‌تواني از همه‌جاي اين شهر به امام رضا(ع) برساني. امام‌ رضا(ع) اينجا خيلي نزديك است. همه‌جاي شهر رنگي از امام رضا(ع) دارد. فقط كافي است خوب چشم‌هايت را باز كني و خوب همه‌جا را ببيني، همه رنگ‌ها را، همه نشانه‌ها را تا برسي به يك گنبد طلايي بزرگ.چند تا از ميدان‌ها و خيابان‌هاي شهر هستند كه به حرم ختم مي‌شوند. از اينجاها كه رد بشوي، ناخودآگاه مي‌چرخي به سمت حرم دستت مي‌رود روي سينه‌ات و تا كمر خم مي‌شوي و سلام مي‌دهي. مثل بچه‌هاي مشهد آن هم بچه‌هاي نزديكي‌هاي حرم كه سلام دادن گاه و بي‌گاه هنگام عبور از خيابان را نمي‌توانند از زندگي روزمره‌‌شان حذف كنند. حالا تو هم يك سلام مهم داري كه هر روز به امام رضا(ع) مي‌رساني‌اش.بعضي‌ها از پشت‌بام مسافرخانه‌اي كه در آن هستند يا از كنار پنجره هتلشان به امام رضا(ع) سلام مي‌دهند هر وقت كه دلشان خواست، البته اين مخصوص كساني است كه محل استقرارشان فاصله زيادي تا حرم ندارد. توي اين شهر امام رضا(ع) خيلي نزديك است. بعضي‌ها هم هر جايي كه باشند، فقط به سمت حرم برمي‌گردند و سلام مي‌دهند. برايشان فرقي نمي‌كند كجا باشند. فقط سلام مي‌دهند؛ سلامي كه سلامتي مي‌آورد و خير و بركت...