امروز آمده‌ بودم پابوسي شما. احوالپرسي‌ آيينه‌‌ها تا تمام‌قد جلوی آن‌هایی بايستم که هر بار عكسي از ما مي افتد تويشان هزار‌تكه مي‌شوند. آمده‌ بودم خود شكسته‌ام را ببينم. می‌خواستم ببينم اين تصوير چقدر کج و معوج است و چقدر راست و حقيقي و قشنگ! دوست داشتم بنشینم کنار این همه دل تنگ که تصویرهایشان یک ذره کجی هم نداشت.
آمده بودم توی آیینه هایتان ببینم كجاي زندگی ایستاده‌ام؟ اصلا دارم می‌دوم یا ایستاده‌ام در برهوت دنیا که این‌قدر دور دور‌م‌. چقدر هرم نفس‌هایتان را احساس می‌کنم، ما چه نسبتی با شما داریم، يا شما وقتی نگاهتان به ما می‌افتد چه احساسی دارید؟
خودمان بهتر می‌دانیم اما راستش را بگویید چقدر از وقت‌تان در روز به استغفار برای ما می‌گذرد؟ چقدر دنبال این هستید که ك‍ژي‌های ما را پیش خدا رفع و رجوع کنید و بگویید خوب است. اگر خوب نیست، خوب می‌شود. خودش قول داده...
می دانم در بیست و چهار ساعت زندگی‌ام هم که درباره شما‌ بنویسم و بیندیشم که پيش شما هستم، باز هم نمی‌شود، همیشه یک جای کار لنگ می‌زند. امروز بياييد آيينه شويد تا ببينيم چقدر دلتان را شكسته‌ايم و بعد آقا‌آقا گفته‌ايم.....