سلام ما بر آستان قدسي و ضريح بي نظير تو يا رضا! گنبد رفيع تو بر سرزمين نهضت و عشق، سايه گسترانده و عزت ما از چراغ رواق مصفايت، منور است. امروز مرغ دل از شادي وصال رضا در آشيانه سينه، چاووش زيارت مي خواند. کبوتر بي تاب خيال، همپاي جان بي تاب مان امروز عزم سفر به وادي مقدس توس دارد. مشهد زيباي هشتمين ياس بهار عصمت، برترين بهشت آرزومندان اهل نياز است.

اي مشهد مولاي مهربان ما! تو رواق عرش و صحن مصفاي ملکوت در گستره خاکي مايي؛ درد عاشقان و دواي دلخستگاني؛ مطاف ملائک و مزار زائران باراني؛ هر روز وعده اي و امروز به دل هزاران وعده ديدار تو داديم. يا ثامن الحجج! شفيع و شافي تويي و شفا و شفاعت از تو مي جوييم. عطوف و رئوف، تويي و عطوفت و رأفت از تو مي خواهيم. کريم و سخي تويي و سخا و کرامت از تو مي بينيم. تو محسني و لطيفي و باران لطيف احسانت هماره روشنابخش لحظه لحظه هاست. نياز و عهد و نذر و آرزوي ما، يک لحظه ديدن ضريح زيباي توست.

اي ولي عهد عشق و ضامن عاشقان، رضا!

نام دل انگيز تو جواز حضور در حصن توحيد است و ذکر دلنواز نماز.

من «مسيء» ام و به زيارت تو «محسن» آمده ام؛ با دست تهي، سينه اي سياه، دلي سوخته، نگاهي خيس و گامي لرزان. و چه کسي جز «محسن»، «مسيء» را دريابد و پذيرد؟ به روز حشر و واقعه با نگاه رأفت خويش در جماعت زائرين ضريحت، ما سوختگان غمت را پذيرا باش.