در ميان تعاليم اديان الهي در باره والدين و حقوق آنها، نگاه مکتب اهل بيت (عليهم السلام) به اين مسئله از ويژگي هاي خاص و ظريفي برخوردار است. به عنوان نمونه، هنگامي که در مکتب امام هشتم (ع) مي نشينيم، آن حضرت اين گونه به ما مي آموزند که:

«بدان که حق مادر، لازم ترين حقوق و واجب ترين آنهاست؛ زيرا او بار سنگين فرزند خويش را تحمل کرد؛ به گونه اي که هيچ کس حاضر نيست ديگري را اين گونه به دوش بکشد. مادر، کودک خويش را با چشم و گوش و همه وجودش، نگهداري کرد و بدين کار شادمان و خوشحال بود. او راضي است تا خود گرسنه بماند، اما فرزندش سير باشد و خود تشنه بماند، ولي کودکش سيراب گردد و خود بي جامه باشد، اما فرزندش در جامه به سر برد و کودکش در زير سايه قرار گيرد؛ در حالي که خود او به زير آفتاب است. پس تا بدين اندازه بايد سپاسگزار مادر بود و به او نيکي نمود و با او با مدارا رفتار کرد؛ هر چند که شما جز با ياري خداوند نمي توانيد حتي کوچک ترين حق او را نيز ادا کنيد، چرا که خداوند متعال حق او را قرين حق خود قرار داد.»

پدر نيز از نظر امام رضا (ع) داراي احترام و حقوق فوق العاده اي مي باشد. از اين رو، آن حضرت مي فرمايد:

«بايد از پدر اطاعت کني و نسبت به او نيکي نمايي و در برابرش تواضع و خضوع کرده و به بزرگي از او ياد کني و مورد احترام خويش قرارش دهي و در محضرش آهسته سخن گويي؛ چرا که پدر اصل و ريشه فرزند است و فرزند، بخشي از اوست. اگر پدر نبود، فرزند هم نبود.»