در طول سفر امام به مرو، هر کجا توقف می‌فرمودند، برکات زیادی شامل حال مردم آن منطقه می‌شد. مردم زیادی که خبر ورود امام را به نیشابور شنیده بودند، همگی به استقبال حضرت آمدند. در این هنگام دو تن از علما و حافظان حدیث نبوی عرضه داشتند: «ای امام بزرگ و ای فرزند امامان بزرگوار، تو را به حق پدران پاک و اجداد بزرگوارت سوگند می‌دهیم که رخسار فرخنده خویش را به ما نشان دهی و حدیثی از پدران و جد بزرگوارت، پیامبر خدا، برای ما بیان فرمایی تا یادگاری نزد ما باشد.» امام دستور توقف مرکب را دادند و دیدگان مردم به مشاهده طلعت مبارک امام روشن شد. مردم از مشاهده جمال حضرت بسیار شاد شدند، به طوری که بعضی از شدت شوق می‌گریستند و آن‌ها که نزدیک ایشان بودند، بر مرکب امام بوسه می‌زدند. ولوله عظیمی در شهر طنین افکنده بود، به طوری که بزرگان شهر با صدای بلند از مردم می‌خواستند که سکوت كنند تا حدیثی از آن حضرت بشنوند. پس از مدتی مردم ساکت شدند و حضرت حدیثي را کلمه به کلمه از قول پدر گرامی‌اش و از قول اجداد طاهرینش به نقل از رسول خدا و به نقل از جبرئیل از سوی حضرت حق سبحانه و تعالی املا فرمودند: «کلمه لااله‌الاا... حصار من است، پس هر کس آن را بگوید داخل حصار من شده است و کسی که داخل حصار من شود ایمن از عذاب من خواهد بود.» سپس امام فرمو‌دند: «اما این شروطی دارد و من، از آن شروط هستم.» این حدیث بیان‌گر این است که از شروط اقرار به کلمه لااله‌الاا... اقرار به امامت آن حضرت و اطاعت و پذیرش گفتار و رفتار امام است که از سوي خداوند تعالی تعیین شده است. در حقیقت امام شرط رهایی از عذاب الهی را توحید و شرط توحید را قبول ولایت و امامت می‌دانند.