ساعت حدود ۲.۵ ، 3 بود که از دور گنبد زرد طلا را دید. چشمان بی قرارش را به گنبد زرد طلا دوخت. چشمانش از شدت بی خوابی و خستگی سرخ و متورم شده بود. دلش می خواست بغضی را که چند سالی ته گلویش گیر کرده بود، خالی کند و های و های گریه کند.

دلش می خواست وقتی که آن جا رسید سرش را به ضریح نزدیک کند و شکایت کند. از کی؟ از چی؟ خوب معلومه از پدری که 13 سال پیش وقتی کودکی 2 ساله بوده ولش کرده رفته . از نگاه سنگین و سرد عمه و عمو ، از غرور بیجای دختر عمه هایش ، از این که اونا با بی رحمی تمام کنار گذاشتنش . دلش می خواست گله کند . از چشم به راه موندن . از شب انتظاری ها ، ازریختن دلتنگی هایش در جام دست نوشته هایش . گله کند از سکوت چند ساله اش . از خاطرات تلخ و شیرین ، گله کند از معلق بودن بین آسمان پهناور و وسیع دوست داشتن و زمین تحمل و بردباری ، گله کند از آرزوهای بر باد رفته اش. گله کند از کسی که چقدر سریع و بی رحمانه نگاه مهربانی را که همه ی هستی او بود را از او گرفت ، گله کند از کسی که او را در بین روز های خالی از حضورش رها کرده بود.

از رسیدن و پیاده شدن از اتوبوس و این که چطوری خو دشو به ضریح رسوند ، چیزی نفهمید . تا چشمش به ضریح افتاد با بغض سنگین در گلو و اشک در چشمانش زمزمه کرئ: السلام علیک یا امام رضا (ع) . شروع کرد به درد دل با امام رضا و از دلتنگی هایش حرف زد . از بی کسی و این که در این سال ها پدر در کنارش نبوده که او را در زندگی همراهی کند. دستش را بگیرد، برای او پدری کند. او را دوست بدارد و پشتیبان و همراه او باشد. در تمامی احظات زندگی . در درد و دل هایش زمزمه می کرد: آقا جون اومدم به پا بوست زیارت تا دست محبت به سرم بکشی و سیرابم کنی از محبتت همچون باران بهاری . اومدم بگم دیگه هر چه دلتنگ بودم تا چشمم به گنبد زرد طلایی ات افتاد دلتنگی از یادم رفت ، بی کسی از یادم رفت ، دیگه بی کس نیستم . دیگه بی پشت نیستم . اومدم کنار ضامن آهو، اومدم کنار کسی که خیلی از آدمای بی پناه بهش پناه آوردند. خیلی از مریض ها اومدند این جا شفا بگیرند و زیر لب زمزمه می کنند یا امام رضا(ع) یا من اسمه دواء و ذکره شفا.می تونم خودم و بغض سنگین که راه گلویم را بسته بود این جا خالی کنم. دیگه دلتنگی ندارم.آقا جون وقتی این جا هستم احساس پوچی و بیهودگی نمی کنم. احساس تنهایی نمی کنم . احساس نمی کنم که بی پناه و خسته هستم . این جا مانند کبوتران حرم آزاد پرواز می کنم . پرواز در آسمان بی کران ، اوج می گیرم تا بی کرانه ها. در آسمان پهناور دوست داشتن و زمین با آن همه غم ها و مشکلاتش برایم قابل تحمل تر می شود . سبک می شوم وقتی صدای ناقوس ها را می شنوم . به دنبال کسی بودم که اسمش ضامن آهو ، ضامن غریبا، ضامن بی کسا، به دنبال کسی که خودش هم غریبه. آقا جونم این حرفا در د دلای منه که دیگه بزرگ شده اومد از دلتنگی هاش ، از دغدغه هاش برات گفت. از شب انتظاری ها گفت ولی آقا جون تو را به جوادت قسم ضامن همه بچه هایی که پدر ندارند بشو و شاد کن دل بچه هایی را که غمگینه.