یا رضا برخیز و ببین که عاشقانت سر به آسمان می برند و دست در دست خواب و بیداری اشک هاشان سرازیر می شوند  به امید این که دل های شکسته شان به سوی تو روانه شوند و گرد در و ضریح  بام  خانه ات فریاد سر دهند : یا رضا!  رضا جانم، رضاجان.

غم هجران از صورت مهتابی تو آرزوی همه شده ، دیشب وقتی کنار پنجره ی انتظار ، در فکر دیدنم تو و آن کبوتران پناه گرفته بر بام خانه ات بودم . ناگه کبوتری با بال های سپید بر لب پنجره فرود آمد و ذهنم مرا تا سرایت صعود داد . پرنده از خستگی توان تکان خوردن نداشت ، اما حرف هایی داشت که تا امروز هنوز ، در گوش هایم زمزمه می شوند . می گفت : وقتی می دید که دوستانش همدم و همنشین تو می شوند ، تصمیم گرفت تا آن ضریح اوج گرفته ات تا آسمان پرواز کند و از ابرهای پله مانند بالا رود و روی قله افتخار کبوتران ،قله ای نورانی از سفیدی کبوتران ، از روشنایی طلاها و از محفل نورانی مردمان فرود آید؛اما دیگر تاب و توان جوانی را نداشت . انگار دیواری سحر آمیز دورش را گرفته بود و چون پرنده ای تازه پای به جهان گذاشته، پرواز ار یاد برده بود و هر چه سعی می کرد نمی توانست از آن دیوار بالاتر رود اما می دانست که به زودی به آرزویش می رسد.

دگر هیچ نگفت، هیچ هیچ، حتی یک کلمه ، او رفته بود . آن کبوتر زمان با پرهای سفید ٰ از پشت پنجره ناگه پر کشید ، تنها امید او آن هم دم رها بعد از چند سال غم شد سایه بان ماه. آری او به سوی تو آمد و می دانم که با آغوش باز از او استقبال کردی.

حال رضا منم ، من که همه ی این سال ها تنها من بودم و من ولی امروز تنها نیستم ، همراه کوله باری از عشق توام. طلبی کن تا دلم آرام شود و از ماه و ستاره بگذرم و به تو برسم . تنها اجازه  می خواهم، فقط اجازه ورود.