آقا جان سلام.

سلا م بر تو که در گرما گرم یادت ، خنکای نسیم عشق ولایت را احساس می کنم.

سلام بر تو که پرواز نگاهت را مرزی نیست.

سلام بر تو که اطلسی های دلم را مجال شکفتن دادی.

سلام بر تو که آبروی جهانی و درهای بهشت به سوی رواق های بارگاه تو باز می شود. عجب ضیافتی بر پاست آن جا، ضیافت نسیم عشق در تلالو نگاهت و در سایه ی کرامتت . به منی که سر شار از اشک عاشقیم و با کاسه ی تشنه ام بر در سقاخانه ات نشسته ام نظر بیفکن . چشم هایم را نذرت کرده ام و دلم را دخیل بسته ام به ضریحت سطل های خالی شفاعتم را این جانیاورم کجا ببرم؟انگشت های بی قرار ضریحت را به کجا بند کنم که هیچ جا بند نمی شود.

بخوان مرا که پر  از پروازم و سر شار از شکفتن . شوق از حوصله ی چشمانم فراتر می رود و مشت مشت می پاشانم به سوی حرمت . دلم برای بوی مهربانی هایت دلتنگ است. اگر دست نوازش بر سرش نکشی ، سرگشته و بی قرار می شود.

می خواهم نا شناس ترین واژه ها را در سایه ی ضریحت قربانی کنم.

دلم که بی شعله می سوزد را در حرمت جا گذاشته ام . دلی که قدم بارانش کرده ای بگذار تا همیشه گلبرگ نشین باشد.

دست هایم به بلندی گلدسته ها نیست. به آسمان هم نمی تواند گره بخورد ولی چشمان آهوانه ام که التماس دعا دارد را دریاب.

اگر به جاده ات رو نیاندازم و قدم در راهت نگذارم تپش موج هزاران حرف نا گفته و رازهای سر به مهر را کجا ببرم؟

 این دل لک زده ام اسیر بوی مهربانیت است. قلبم زمزمه ی احساسی است که تو  را می خواند. کاش می شد قایقی از جنس دلتنگی هایم می ساختم و این دل فراق کشیده را به آب می دادم. ابر احساسم یک بهانه می طلبد ، یک تلنگر تا دلم همسفر قاصدکی بشود  که اوج می گیرد  تا گنبد و گلدسته هایت . برود آن جایی که خدا از آن چشم بر نمی دارد و ضریحت را غرق بوسه کند.

دلم می خواهد امشب نماز حاجات بخوانم  و فردا صبح شبنم های روی گلبرگ زیباترین نشانه های آن باشد.

تمام وجودت را با احساس شکوفه ها ، به زلالی آب ، به صداقت صبح می ستایم . ای تو که واژه در برابرت آبرو ندارد. قلم رنگ می بازد و کاغذ روسیاه است و زمین و آسمان از مهرت عشق باران . صدایم کن!

قلب دریایی ات در خیال هم نمی گنجد.

آقا دریاب مرا ، که پر پروازم میل پریدن دارد  اما پرواز کردن نمی داند.

کاش تنهایی ها یم سر می رسید و اتفاق  حضور تو قلبم را روشن می کرد