تو، پیش از هر چیز «نازنین» بودی؛ اصلاً زمختی نداشتی؛ یکسره لطافت بودی و هر که شعر می‌گفت درحال چشیدن طعم زیبایی تو بود؛ منتها به‌قدر گنجایش پیاله‌اش و دهانش.
نازنین بودی و دستت یکسره مشغول پیرایش ناسازی‌ها بود؛ نگاهت نازنین بود که نصیب هركس می‌شد، وجودش گرمی می‌گرفت و به‌زندگي مشتاق‌تر می‌شد.
پیراهنت نازنین بود. دستمالی که با آن عرق از جبین برمی‌داشتی، نازنین بود. محاسنت نازنین بود. پوستت نازنین بود و منافذ گونه‌ات حرارت بوسه خداوند را داشت.
بهره تو به همه ذره‌ها می‌رسید، وقتی هر صبح طلوع می‌کردی و کوه‌ها بهانه ایستادن‌ را از کائنات می‌جستند. برف‌ها در حضور حرارت تو کم‌طاقتی می‌کردند و آب می‌شدند و گیاهان خدای ‌تو را شکر می‌گفتند که چنین مسیر طبیعت را رقم زده بود؛ به ‌بهانه تو و در ظلِ ‌تو.
هربار به‌خواب من خسته می‌آمدی، می‌گذاشتی سر به‌ دامنت بگذارم و سیر گریه کنم. اما من سیر نمی‌شدم. بیشتر گریه می‌کردم که نکند به‌ دلت اين را راه بدهی كه زمان رفتنت شده. بویت بی‌همتا بود و من عطر دامنت را بسیار دوست می‌داشتم. پیشانی‌ات نور داشت و سینه‌ات فراخ بود و چه سعادتی داشتم که به‌ آغوشم می‌گرفتی.