من حسن هستم؛ حسن‌بن‌علي‌الوشا. تمام ديشب را با خودم فكر مي‌كردم، من به امامت ايشان يقين ندارم، شايد دلم مي‌خواهد ايشان را محك بزنم. مدت‌هاست كه مسائل امامان(ع) را در كتابي نوشته و جمع‌آوري كرده‌ام. اگر ايشان امام هستند حتماً از مسائلي كه پدرانشان روايت كرده اند، مطلع‌اند.
كتاب را در آستينم پنهان كردم. در دلم غوغايي بود. بارها تا نيمه راه رفتم و خواستم برگردم، چند قدم به عقب برداشتم و باز به خود نهيب زدم: از چه مي‌ترسي؟ مگر نمي‌خواهي پاسخ سؤالت را بگيري؟ باز به راهم ادامه دادم تا سرانجام به منزل امام(ع) رسيدم. عده‌اي در خانه نشسته بودند و با هم صحبت مي‌كردند. حيران و سرگردان بودم كه چگونه مي‌توان تنها با امام صحبت کرد؛ اصلاً مي‌شود رفت و به غلامان گفت من با اباالحسن(ع) صحبت خصوصي دارم؟ با خود كلنجار مي‌رفتم كه غلامي از خانه بيرون آمد. كتابي در دستش بود. يعني با چه كسي مي‌تواند كار داشته باشد؟ كتاب را كه در دست غلام ديدم، به ياد كتاب درون آستينم افتادم. ناگهان غلام فرياد كرد: كداميك از شما حسن‌بن‌علي الوشا و پسر دختر ياسر بغدادي است؟ برخاستم و گفتم: منم! گفت: مأمور شده‌ام كه اين كتاب را به تو برسانم. با تعجب كتاب را از دست غلام گرفتم. چه مي‌توانست باشد؟خداي من ! امام(ع) از كجا مي‌دانستند من چه كسي هستم؟ از خانه امام(ع) كه بيرون آمدم از اشتياق و كنجكاوي به‌خانه‌نرسيده، گوشه‌اي نشستم و كتاب را باز كردم. ا...‌اكبر، اين‌ها همان مطالبي است كه مي‌خواستم از اباالحسن(ع) بپرسم. سرم را به زير انداختم، اشك روي صورتم مي‌غلتيد و به زمين مي‌ريخت. خدايا، چرا به امام شك كردم؟

منبع: عيون اخبار الرضا