بچه محله امام رضایُم
مي‌گوید: اگر من شعر را رها کنم، شعر مرا رها نمي‌کند. همیشه از مردن در وادی ادبیات مي‌ترسم و احساس مي‌کنم باید در این فضا بمانم و نفس بکشم‌. قاسم رفیعا که از بچه‌های با‌صفای طرقبه است، با شعر بچه محل امام رضا(ع) معروف شد و هنوز که هنوز است این شعر را زمزمه مي‌کند. او اعتقاد دارد استعداد شاعري او را دیگران کشف کردند.
مي‌گوید: حقیقتا این موضوع را من متوجه نشدم و دیگران کشف کردند و فهمیدند. معتقد است شعر اول باید با مخاطب ارتباط برقرار کند و بعد توجهش را به یک لهجه معطوف کند و ادامه مي‌دهد:ادبیات مثل لباس بر تن آدم است. شاید من اصلا ضرورتی ندیدم که با شما با لهجه کاملا محلی صحبت کنم چون لزومي‌ندارد.
او هنوز که هنوز است خاطره شیرین دیدار با رهبری را از خاطرنبرده است و شعر بچه محله امام رضا‌(ع) را که به خاطر شیرینی اش، از آن دیدار دهان‌به‌دهان چرخید. البته خودش در این باره نظردیگری دارد: من احساس مي‌کنم مطرح‌شدن اين شعر به خاطر ارتباط و دیدار با مقام معظم رهبری بود که مردم هم دیدند و با آن ارتباط برقرار کردند. به نظر من شعرهای دیگری هم هست که قوت و حتی ساختار ادبی قوی‌تری در مقايسه با اين شعر دارد؛ البته بالاتر از همه این‌ها این است که فکر مي‌کنم لطف خود حضرت هم شامل حال من شده است.
اینکه چطور ایده شعر در ذهن او شکل گرفت سؤال بعدی من است که رفیعا آن را هم بی پاسخ نمي‌گذارد: خیلی اتفاقی بود؛ یکی از همشهریان ما از حرم امام رضا(ع) کبوتر برداشته بود و او را گرفته بودند. به ذهنم آمد که اگر خود امام رضا‌(ع) بود، چه مي‌گفت؛ این اتفاق در ذهنم مانده بود و دست‌مایه آن شعر شد.
با اینکه فکر مي‌کردیم این اثر تنها اثر ماندگار قاسم رفیعاست، خودش ادعا دارد آثار دیگری هم در زمینه امام رضا(ع) دارد که «مشهد مهربونی‌ها» که به‌صورت کتاب و سی‌دی منتشر شده، از آن‌هاست و خواننده‌های مختلف با لهجه مشهدی آن شعرها را مي‌خوانند.
و بعد شروع به خواندن همان شعر معروف مي‌کند که کلی صدا کرد:
مورِ می‌بینی که شر و با‌صفایُم
بچه محله امام رضایُم
زلزله‌یُم، حادثه‌یُم، بلایُم
بچه محله امام رضایُم
هر روز جمعه دلومه مبندُم
به پینجله طلا و وَرمگردم
کار و بارم ردیفه با خدایُم
بچه محله امام رضایُم