انتظار در كلام امام رضا(ع) از زيرساخت‌هاي خاصي برخوردار است كه به پاره‌اي از آن‌ها اشاره مي‌شود.
خودسازي فردي
منتظر واقعي مي‌داند كه اصلاح جهان و پايان‌دادن به مظالم و نابساماني‌ها، كاري بزرگ و تحولي زيربنايي است. چنين تحولي پيش از هرچيز به انسان‌هاي آزاده وارسته‌اي نيازمند است كه بتوانند بار سنگين چنان اصلاحات وسيعي را در جهان به دوش كشند، امام(ع)مي‌فرمود: آنچه انتظار مي‌كشيد، واقع نمي‌شود جز هنگامي كه در بوته آزمايش قرار گيريد و امتحان شويد و از بوته امتحان جز افراد بسيار كم پيروزمندانه بيرون نمي‌آيند.
خودياري‌هاي اجتماعي
شخص منتظر مي‌داند برنامه‌اي كه چشم‌به‌راه آن است، برنامه‌اي فردي نيست، بلكه برنامه‌اي است كه تمام عناصر تحول بايد در آن شركت جويند. پس به ناچار اول اينكه دشمنان خود را بهتر مي‌شناسد و دوم اينكه هر نوع تسليم و سرسپردگي در برابر آنان را از خود نفي مي‌كند تا براي به‌دست‌گرفتن سرنوشت خويش آمادگي پيدا كند.
محمدبن ابي نصر گويد: حضرت امام رضا(ع) فرمود: چقدر نيكوست صبركردن و به انتظار گشايش ماندن، مگر فرمايش خداوند عزوجل را نشنيده‌اي؟! پس منتظر باشيد كه من هم با شما از منتظرانم.
سازش‌ناپذيري با انحرافات محيط
انتظار به مفهوم واقعي آن، مانع حل‌شدن آدمي در محيط فساد يا تسليم‌شدن در برابر آن‌هاست؛ زيرا اميد مهم‌ترين حربه دفاعي اهل انتظار است كه پيوسته آن‌ها را به مقاومت و خويشتن‌داري دعوت مي‌كند و در برابر امواج نيرومند فساد و تباهي مصونشان مي‌دارد.
انسان در حركت تكاملي خود به مصونيت شديد نياز دارد تا از ركود و سستي محفوظ بماند. گاه فساد محيط ممكن است افراد پاك را همرنگ خود كند و به تدريج آن‌ها را به سوي گناه بكشاند.انتظار موجب مي‌شود كه آدمي از اين آفت بركنار بماند؛ زيرا منتظر واقعي با اميد داشتن به اصلاح، نهايت تلاش خود را براي حفظ خويش يا اصلاح محيط به كار مي‌برد و در محيط حل نمي‌شود.
امام رضا(ع) فرمود: هركس زمان او را درك كند، بايد به دين و مذهب او چنگ زند و راه تسلط شيطان را بازنكند. درباره امام زمان ترديدي به خود راه ندهد؛ زيرا اگر به شك و ترديد گرفتار شود از دين و آيين من بيرون مي‌رود، همچنان كه شيطان پدر شما را از بهشت بيرون كرد و خداوند شيطان را دوست افراد بي‌ايمان قرار داده است.