باز به دستانش نگاه کرد، چروک ها و زبریش برای سنش خیلی زیاد بود. مخصوصا این که این اواخر به شستشو  هم  حساسیت داشت.زخم شده بود و می سوخت. باز دستانش را به هم مالید . دستکش هایش را پوشید .ملحفه ها را از روی تخت جمع کرد . داخل سبد شستشو انداخت. دوباره دورتادور اتاق را نگاهی کرد. جسم سیاهی کنار تخت ، نگاهش را گرفت.جلوتر رفت . یک کیسه مشکی از مسافر قبلی جا مانده بود. بی اختیار بازش کرد.چند تکه طلا بود. برق طلاها زیاد نبود اما آنقدر بود که فقط لحظه ای یاد آرزوهای کوچک دخترش یا بیماری مادرش بیفتد.آه عمیقی کشید .رفت سراغ پنجره. همان جا که همیشه برای تسکین دردهایش می ایستاد . سلام می داد . اشک می ریخت و آرام می شد. هربار فرصت زیادی نداشت. هنوز نظافت بقیه اتاق ها مانده بود. اما همان چند لحظه هم برای زیارت کافی بود . در دل نجوایش را گفت . گنبد و گلدسته ها را باز هم سلام داد .لبخندی زد و کیسه را برداشت تا تحویل مدیر هتل دهد. حس کرد حالا سوزش دستانش هم کمتر شده.

الهه ارجمندی راد