عبدا... بن شبرمه گفته است به امام رضا(ع) اعتقاد نداشتم و زيدي مذهب بودم. با رفيقم نشسته بودم كه ابوالحسن وارد شد. نزديكش رفتم و درباره امامت وي بحث كردم.
پس از مدتي ابوالحسن(ع) برخاست كه برود. من و دوستم يعقوب سراج نيز به دنبال ابوالحسن(ع) به راه افتاديم. ابوالحسن(ع) آن‌قدر رفت تا به بياباني رسيد. دسته آهويي در گذر بودند. ابوالحسن(ع) اشاره‌اي كرد و يكي از آهوها نزد وي آمد. امام(ع) دستي به سر آهو كشيد.
آهو اضطراب داشت. ابوالحسن(ع) چيزي به او گفت كه ما نفهميديم. پس از آن آهو آرام گرفت. سپس رو به ما كرد و گفت: هنوز هم ايمان نمي‌آوريد؟ گفتيم: چرا مولاي ما! شما حجت خدا بر مردم هستيد، ما به شما ايمان آورديم. بعد با اشاره امام(ع) آهو قصد رفتن كرد، اما از چشمانش اشك جاري بود و دائم خود را به امام(ع) مي‌ماليد. امام(ع) به ما نگاه كرد و فرمود: فهميديد اين حيوان چه گفت؟
گفتيم: نمي‌دانيم. فرمود:‌ آهو گفت وقتي مرا صدا كرديد اميدوار شدم كه از گوشتم بخوريد، ولي اكنون كه مرا مرخص مي‌كنيد غمگين و ناراحتم كه شايسته شما نبودم.